Nieuwsbrief Ronde van de Zwarte Zee nr. 2 is a post from Europareis.

Tijdens mijn reis worden er wekelijks op maandagavond presentaties gehouden in Kaffee Lambiek aan het Wilhelminapark 66 te Tilburg. In samenwerking met in Nederland wonende vertegenwoordigers van de te bezoeken landen wordt middels muziek, informatie en hapjes telkens een land of bevolkingsgroep nader onder de aandacht gebracht. Middels een satellietverbinding zal ik live verslag doen van mijn wederwaardigheden. We zijn nog op zoek naar presentatoren die deze avonden samen met Peter de Bie in goede banen willen leiden.
Producten
Eind dit jaar verschijnt een boek over deze bijzondere reis. Naast reisverslagen en foto’s wordt het boek verluchtigd met recepten uit de aangedane streken
Daarnaast zijn een aantal componisten enthousiast aan het werk om, door de reis geïnspireerd, composities te schrijven. De bedoeling is om van het resultaat een CD uit te brengen.
Informatie
Wil je meer weten over dit bijzondere project? Of wil je meewerken als bestuurslid of presentator. Ook als je denkt om op een andere manier een bijdrage te kunnen leveren horen we dit graag. Binnen enkele weken wordt er een rekening geopend.
Kijk op:
www.europareis.weblog.nl of bel naar 06 81758738
www.nunn.nl
Asociaţia Betania (http://www.asociatiabetania.ro)

Dichter Sjon Brands gaf ons alvast een voorproefje
Rondje Zwarte Zee

Vandaag even geen ijsvogeltjes,
oorlelletjes, calvados, nachtschade
of mooie benen meer, geen onbevlogen
balts door de ogen van een bioloog.

-

Vandaag een rondje Zwarte Zee,
op de fiets, zesduizend kilometer
stof en zand en Neanderthalers.

-

Mensen verbinden heet dat, mooi,
moedig zelfs, ach, ieder beestje
moet wat doen om weer een beetje
bij zichzelf uit te komen. Niet?

-

Goeie reis en hier en daar wat
wijsheid. Wàt, nog een rondje?

Voor Gert, © Sjon Brands, Kaapstad. zondag 11 maart 2012

Nieuwsbrief Ronde van de Zwarte Zee is a post from Europareis.

De Kick-Off is begonnen is a post from Europareis.

Gert Brunink voor Kaffee Lambiek. Foto Marie-Thérèse Kierkels/PVE

Met zijn reis wil hij geld inzamelen voor ‘Back to Bacau’. Brunink: “Het is een geweldig project. Samen met ex-daklozen uit Nijmegen bouwen we huizen voor de mensen die in de krottenwijken wonen in het Roemeense Bacau”, vertelt Brunink. Op 22 maart houdt hij in Kaffee Lambiek vanaf 20 uur een lezing over zijn reis en het goede doel.

Brunink start in de Roemeense stad Bacau en fietst door Moldavië, Oekraïne, Rusland, Georgië, Turkije en uiteindelijk via Bulgarije weer terug naar Bacau.

Lees donderdag meer in het Brabants Dagblad

© Brabants Dagblad 2012, op dit artikel rust copyright.

Door Wessel van Dieren
donderdag 22 maart 2012 | 07:13 uur

Tilburger fietst rond Zwarte Zee is a post from Europareis.

foto: Dhinand Kleine

Op donderdagavond 22 maart houdt Gert Brunink van 20:00 tot 22:00 een lezing in Kaffee Lambiek aan het Wilhelminapark 66 te Tilburg.
Onderwerp van de lezing is het plan om de komende zomer rond de Zwarte Zee te fietsen. Het betreft een tocht van bijna 7.000 kilometer en vindt plaats van 23 juni tot en met 8 september.
Doel is om, naast bekendheid te geven aan de wat minder bekende landen en culturen in die regio, geld in te zamelen voor een project in Roemenië waarbij ex dak- en thuislozen uit Nijmegen in samenwerking met de Asociata Betania de bewoners van een krottenwijk in Bacau (Roemenië) te helpen hun huizen op te knappen en hun leefomstandigheden te verbeteren. Start en finish van de fietstocht vinden dan ook hier plaats. De reis gaat vervolgens via Moldavië, Oekraïne, Rusland, Georgië, heel veel Turkije, Bulgarije en weer terug naar Bacau. De avonturen onderweg worden via satellietverbinding wekelijks in een live-uitzending vanuit Kaffee Lambiek gevolgd. Daarnaast kunnen mensen gratis een caravan adopteren waarmee een vakantie in Roemenië te houden is. Voorwaarde is wel dat de caravan na de reis in Bacau achterblijft als tijdelijke woonruimte tijdens het opknappen van de krotten.
Daarnaast wordt eind juni het eerste Back to Bacau Concert gegeven waaraan bij o.a. Tilburgse bands belangeloos hun bijdrage leveren.
De lezing is gratis hoewel een vrijwillige bijdrage zeer op prijs wordt gesteld!

Vragen kunnen gesteld worden door een mail te sturen naar g.brunink@gmail.com of te bellen naar: 06 81758738

Brug over de Bosporus tussen Europa en Azië 2005

Lezing Ronde van de Zwarte Zee in Kaffee Lambiek is a post from Europareis.

Motion Theaterproducties presenteert:
De B-Kant: Met een Benefiet programma voor Roemenië

Kunst en Cultuur als bouwstenen voor opbouw!

Op 28 augustus a.s. presenteren Motion Theater producties en “Mee Naar Buiten” in Kaffee Lambiek aan het Wilhelminapark 66 te Tilburg vanaf 14.30 tot 24.00 het infotainmentprogramma De B-Kant, dit keer als benefiet voor een heel bijzonder opbouw project in Roemenië . Uw gastheren voor deze dag zijn de heren Brunink & De Bie; zij zullen naast interviews, met een aantal bijzondere gasten, het podium vrijmaken voor o.a. artiesten als pianist Erik Engelen, top zangeressen Moniek en Eva Emmen, DJ Dries, Clown Malien en Monsieur Mimiscule e.a.

Naast dit alles zijn er een educatieve natuurwandeling door het Wilhelminapark, een veiling en worden er bijzondere Roemenië verjaardagskalenders verkocht. De toegang is gratis maar giften zijn welkom.

Samen met voormalig daklozen van het NunN, (Nachtopvang uit noodzaak Nijmegen) en een opnameploeg van de NCRV, is de Tilburgse Theatermaker Peter de Bie, afgelopen maand naar Vizuresti en Bacau in Roemenië geweest, om aldaar Asociatia Betania in hun opbouwwerk in de armste delen van de EU te ondersteunen.

Werken in Bacau
Creativiteit en lef passen bij de deelnemers en professionele ondersteuners. Dus zijn een zevental ex-daklozen en begeleiders van het NuNN uit Nijmegen op een eerste werkvakantie naar Roemenië geweest. Dak- en thuislozen gaan een klussendienst vormen voor uiterst marginaal gehuisvesten in Bacau. De samenwerking daar is met Asociatia Betania (André Muit – Asociatia Betania, een stichting voor (dag)opvang, behandeling en begeleiding van kinderen, praktische hulp voor ouders en thuisloze jongeren.

Het nut
Veel NuNN-ers hebben vaardigheden als timmerman, loodgieter, monteur, etc. Ze kunnen anderen helpen, wat erg goed is voor je gevoel van eigenwaarde. Roemenen krijgen praktische hulp, hun kinderen extra aandacht. De NuNN ziet echter ook de grote winst voor de deelnemers: op reis, in een andere cultuur komen (deels Zigeuners), samenwerken, je welkom weten. En soms je eigen problemen relativeren, want er zijn mensen die het echt nog slechter hebben. Een verkenningsreis in november 2010 was al veelbelovend.

Straattheater
Op 27 juni 2011 is de groep naar Roemenië vertrokken bestaande uit gebruikmakers van de NuNN, ondersteuners, reporters van de NCRV en een straattheater. Peter de Bie is met de groep van de NuNN meegereisd om in Vizuresti en in Bacau samen met de jongens van de NuNN een theatervoorstelling te verzorgen.

Peter de Bie is ruim 30 jaar theatermaker.
Als autodidact schreef en regisseerde hij een aantal theaterstukken over de Kinderbescherming gespeeld door jongeren met persoonlijke ervaring hiermee. Later studeerde hij af op de HBO opleiding Inrichtingswerk aan de Kopse Hof te Nijmegen met de specialisatie Drama binnen Hulpverleningsprocessen. Aldaar ontdekte hij zijn verhalende “Clown Malien”; geen “Pipo” met toeters, bellen, ballonnetjes, maar een innemende clown, waarbij tragiek en humor onlosmakelijk samengaan.

Clownerie voor wie de neus past.
Na zijn eerste solo-theaterproductie “Jongleren” ontwikkelde Peter zijn beeldende kwaliteiten en ontstond zijn mime creatie Mimiscule.

Dat de mimetaal grenzen slecht, maakte hij duidelijk in een geslaagde internationale carrière. Zo gebruikte hij theater bij projecten voor Aids-preventie, kindsoldaten en straatkinderen in Afrika. Daarnaast is Peter zijn artistieke oorsprong altijd trouw gebleven. Met Tilburgse zwerfjongeren, dak- en thuislozen maakte hij verschillende theaterproducties. Hij initieerde het Via del Mondo festival, een festival rondom de rechten van het kind, gekoppeld aan de millenniumdoelen van de Verenigde Naties. Ook stond hij aan de wieg van het Artiesten Belangen Centrum.

De bedrijfswereld weet hij te verrijken met verwondering door zijn op maat gemaakte presentaties op beurzen en andere bedrijfspromoties. Op vele evenementen heeft hij glimlach en ontroering samengebracht.
Zijn theaterkwaliteiten zet hij veelvuldig in bij educatieve projecten voor mensen die leven in moeilijke omstandigheden.

Al deze activiteiten brengt Peter nu samen onder zijn: Motion Theaterproducties

Mee Naar Buiten
Gert Brunink is oud docent Biologie en Maatschappijleer, Activiteitenbegeleider, Natuurfotograaf en (Oost-) Europafietser. Hij geeft Natuurexcursies en -cursussen en houdt regelmatig lezingen over zijn Oost-Europese fietsreizen.

De B-Kant: Met een Benefiet programma voor Roemenië in Kaffee Lambiek is a post from Europareis.

Een taxi bracht ons, met de fietsen rechtop het dak met touwen vastgebonden, naar Jerevan. Onderweg konden we afscheid nemen van het Sevan meer en ik genoot erg van de glinsterende bergen die vol zaten met obsidiaan.

In Jerevan werden we weer hartelijk verwelkomd door Nelly, die ons zelfs een avond meenam  naar het zomerhuis van haarfamilie, richting de Aragats. Het is daar zeker 5 graden koeler dan in de stad en het huis ligt aan de rand van een dorp met een groot stuk land vol fruitbomen en zelfs een zwembad dat nu helaas leeg stond vanwege onderhoud. We ontmoetten haar moeder en zus, broer en schoonzus en een eigenwijs neefje.

In Jerevan bezochten we de oude stad, een zeer arm gebied dat afgebroken gaat worden, wat toch jammer is omdat het bestaat uit vele kleine oude huisjes ineen wirwar van straatjes en trappen. Met Nelly bezocht ik de weekend-kunstmarkt, om te zien wat er aan edelsmeedkunst gemaakt wordt; wel mooi werk met edelstenen in hele uiteenlopende stijlen, maar ook veel van hetzelfde wat ik zag. Er was ook erg mooi houtsnijwerk, maar het mooiste vond ik toch een klein standplaatsje met bijzondere voorwerpen uit steen en schelp gesneden, die een heel mysterieus karakter hadden.

Ik wilde graag zien wat men aan het doen was in het museum voor hedendaagse experimentele kunst; toen we het vonden bleek het leeg te zijn op een ruimte na waar net een fototentoonstelling ingericht werd.

Niemand kon ons informatie verschaffen over de exposities en de activiteiten in het museum.  Gert wilde graag de botanische tuin bezoeken, een hele rit met de maschrutka naar het andere eind van de stad;daar aangekomen bleek het geheel verwaarloosd erbij te liggen; alle kassen waren vervallen en de bomen groeiden door de kapotte glazen naar  buiten. In financieel betere tijden moet het een uitgebreide levendige plek geweest zijn. Verder bezochten we nog het museum van volkskunst, wat houtsnijwerk en zilveren sieraden toonde, naast tapijten en koperen handgesmeedde vazen en schalen.

Eendag bezochten we Garni en Geghard, met een maschrutka, zoxb4n 25 minuten naar het zuid-oosten. Garni heeft een Romeinse tempel die in opdracht van Nero in 70 na Christus moet zijn gebouwd. Er lagen ook opgravingen van een oud badhuis bij.

Maar het meeste indruk maakte op mij Geghard, een kloostercomplex wat half in de rotsen is gebouwd. Er is een bron in de kerk waarvan het water eeuwige jeugd zou geven; daar hebben we uiteraard een flesje van meegenomen en opgedronken;in ons geval moeten we eerst terug naar onze jeugd, om die vervolgens voor eeuwig te kunnen behouden; kijken of dat werkt.

De sfeer in het complex was mooi, rustig, ingekeerd; je voelt er de eeuwen van contemplatie in de muren en rotsen. Er werd net een kind gedoopt met veelgezang en ceremonie. In een ruimte in de rotsen was de akoestiek zo dat je er een lied kon zingen zonder echt volume te maken; dat deed de ruimte als vanzelf. Terug naar Jerevan in de maschrutka zagen we de Ararat weer en genoot ik van het prachtige landschap.

Nelly nam ons de laatste avond mee uit eten in de gorge van de rivier die dwars door Jerevan loopt ; hij maakt niet echt deel uit van de stad omdat hij in een diepe geul ingesleten is waar je echt naar moet afdalen. Er zijn veel restaurantjes maar in het onze wordt livemuziek gemaakt; een folk- zigeuner-jazz-mix, de eters dansen tussen de gangen door op een ronde vloer, Nelly en ik voelden na een zigeuneroptreden ons eigen zigeunerbloed stromen en waagden ons tussen de dansers, waar een van de mannen mij in een ingewikkelde dans leidde die ik ineens moeiteloos kon volgen ; heerlijk, ik kreeg weer zin in de maandagavonden met mijn dansmaatjes.

We vlogen in de vroege ochtend terug naar Amsterdam; een moeizame tocht met veel problemen, zodat we doodmoe thuiskwamen en eerst een dag nodig hadden om alle tegenslagen te verwerken.

Maar het is heerlijk om weer in mijn huis te zijn; de plaats is weelderig groen. Ik ben erg geïnspireerd teruggekomen; veel zin om nieuwe beelden te vertalen in vormen voor sieraden en ruimtelijk werk.

Hartelijke groet,

Josemieke

Foto’s van Josemieke zijn te bewonderen op: Foto’s Armenië door Josemieke

Foto’s van Gert zijn te bewonderen op:Foto’s Armenië door Gert

Armenië, week 5 door Josemieke is a post from Europareis.

Natuur
De afgelopen twee weken hebben we de natuur van Armeense ‘platteland’ in al haar schoonheid mogen ervaren, ruig en onverbiddelijk tot lieflijk intiem. Hoppen en Bijeneters, Raven, Steenarenden en bij het klooster van Tatev zelfs twee Monniksgieren. In Goris meerdere exemplaren van de Aasgier. Majestueus zoals deze vogels het luchtruim beheersen. De Geelpootmeeuw aan het Sevanmeer kan heel goed de ondersoort Armeense meeuw geweest zijn. De verschillen zijn echter zo klein en moeilijk waar te nemen dat ik geen zekerheid kan geven. Visarend en Zeearend waren echter overduidelijk. In Dilijan ook met zekerheid een Witrugspecht gezien. Hagedissen en Hardoens in overvloed, alsmede enorme Julikevers die zich in de schemering als ware zelfmoordcommando’s in de bomen storten. Boven op de Selimpas zien we een flink uit de kluiten gewassen rups van de Wolfsmelkpijlstaart. Na een verplichte fotosessie zet Josemieke hem voorzichtig in de berm. Ondanks alle waarschuwingen slechts een dode Ringslang gezien. Vlak bij de tent aan de oevers van een onstuimig stromende rivier komt een Hermelijn zich nieuwsgierig melden. Minutenlang stokstijf opgericht staat hij daar om vervolgens het een achterwaartse sprong in het oneindig struikgewas te verdwijnen. Floristisch gaat er ook een wereld open met Aardaker, diverse soorten Monnikskap, wilde Stokroos, orchideeën, Jeneverbes en in Dilijan soorten van het Wintereik – Haagbeuk verbond. De vele, vaak kristalheldere bergbeekjes houden in deze hitte grote delen van de vegetatie opvallend groen.Toch moet het me van het hart dat de Armeniërs ondanks dat ze aangeven trots te zijn op en te houden van hun natuur ze met de grootste achteloosheid hun afval overal dumpen. Vaak was ik eerst een kwartier bezig hun afval te verzamelen om acceptabel te kunnen kamperen. Hier zij het laatste woord nog niet over gezegd!

Pech
Door bergen en slechte aanduidingen missen we met enige regelmaat essentiële afslagen naar bergmeertjes en restaurantjes hetgeen flinke aanslagen op ons humeur tot gevolg heeft. Zelf heb ik dagen met een dik gezicht rondgelopen waarbij ik voor een kaakontsteking vreesde. Gelukkig heeft het zich vanzelf hersteld. Per provincie hadden we de beschikking over een drietal kaarten die helaas niet konden verhinderen dat we vaak onaangenaam verrast werden door de gemeenheid van de vele hellingen en de zeer wisselende kwaliteit der wegen. Een snelweg blijkt een grindpad met minder asfalt dan hetgeen ik gewend was in Albanië Goed een complete berg met verwachte klim stond wel op de kaart maar bleek niet aanwezig. Ons aangereikte wandelingen in het natuurgebied van Dilijan bleken slecht tot niet aangegeven en deels compleet overwoekerd door manshoge wouden van Berenklauw en Brandnetel. Buiten het feit dat deze natuurlijke obstakels elke vorm van oriëntatie onmogelijk maakten hebben wij nog dagenlang van de gevolgen mogen genieten. Is het bij mij nog gebleven bij een langdurig brandend gevoel en enkele irritante blaasjes, Josemiekes benen en armen tonen overeenkomst met de gevolgen van een napalmbombardement! Tijdens de laatste wandeling werden we bovendien tweemaal getrakteerd op een heuse ontploffing. De als fraaie natuurroute omschreven wandeling voert vlak langs een militair oefenterrein en men neemt bij het plaatselijke VVV blijkbaar niet de moeite argeloze wandelaars hiervan in kennis te stellen. We hadden het wel gelezen in de Lonely Planet maar zelf ook niet meer aan gedacht. Tot de dag van vandaag weten we dan ook niet met zekerheid of Berenklauw dan wel napalm de oorzaak is van ons hopelijk tijdelijk ongemak!

Ontmoetingen
Onderweg veel toeterende auto’s die je vaak onbedoeld de stuipen op het lijf jagen. Het blijkt een gebruikelijke gewoonte om je te waarschuwen dat ze er zijn. Maar bijna even vaak als groet versterkt met een heftig zwaaien en joelen tijdens en na passage. Wanneer we rusten bij een bronnetje of winkeltje krijgen we vaak bezoek van nieuwsgierige dorpsbewoners die soms een andere taal dan het Armeens of Russisch machtig blijken te zijn. De meesten willen graag op de foto met die maffe toeristen. Waar de kaart gewag maakt van een wegrestaurant staat slechts een enigszins vervallen huis waaruit een oud vrouwtje zich moeizaam lopend losmaakt. Nee, water kunnen we wel krijgen beantwoordt ze onze vraag naar het beloofde restaurant. Ze voelt zich geroepen een stichtelijk woord te richten tot mijn geliefde wijzend naar haar niet bedekte onderbenen en armen. Als man kom ik goed weg met mijn koerstenue. In Goris bezoeken we het voormalige huis van Alexander Bakoens, een populaire schrijver die de achterdocht van kameraad Stalin niet heeft overleefd en wat al veertig jaar gerund word door de huidige directeur die ons voor een luttel bedrag in vloeiend Russisch in een rotgang door het museum leidt. Josemieke is al afgehaakt en begint haar eigen zoektocht. Dit maakt de man onrustig en overtuigd rakend van het feit dat zij zich niet tot de orde laat roepen besluit hij het tempo nog maar eens op te voeren. We worden uitgenodigd aan zijn bureau een wodka te drinken op onze ontmoeting. Hij zet prachtige muziek op en ook nog koffie. Een heerlijk samenzijn waar uiteindelijk de hele inhoud van de wodkafles aan moet geloven. Iets minder stabiel besluiten we tot een eenvoudige maaltijd in een plaatselijk restaurantje. Dezelfde avond in ons B&B nog Nederlanders ontmoet uit Westbroek. De volgende dag komen we beiden tot de ontdekking niet alles meer te kunnen herinneren. Wel dat we eerde op de dag eveneens op koffie ware getrakteerd door twee vrouwen die wol aan het slaan waren en dat we daarna door het oude Goris geklommen zijn. Hier hebben mensen tot in de zestiger jaren gewoond in eeuwenoude grotten.Op de laatste avond aan het Sevanmeer op het terrein van een vervallen Sovjethotel worden we uitgenodigd door een 19-jarig meisje en haar man, die een 26-jarige priester uit Edmiadzin blijkt te zijn. Aan het kampvuur gaan de verhalen rond en we zingen Armeense en Nederlandse liederen.In Dilijan worden we hartelijk verwelkomd door Nina, Ana en Arzin waar we enkele dagen verblijven en hartelijk opgenomen in het gezin. Vreemd is het te merken dat niet alle gasten even zorgvuldig met de gemeenschappelijke ruimtes omgaan. Een stel Zwitserse scoutingleiders blijken bij terugkomst van een onzer wandelingen het complete balkon te hebben ingepikt, terwijl vier Tsjechische meisjes zich zeer bescheiden opstellen. Een van de avonden dineren we met de hele familie. Een traditionele barbecue met veel te sterke wodka. De volgende dag zijn we welkom bij de buren alwaar de honingoogst wordt binnengehaald. Bij thuiskomst ontmoeten we Frederik uit Groningen. Hij is bezig met een wereldreis en kan niet wachten onze spannende wandelingen na te lopen. In de ochtend nemen we hartelijk afscheid om met de fietsen op het dak van een taxi richting Yerevan te vertrekken.

Het fietsen
Door de hoge temperaturen en de vaak harde wind hebben we onze doelen vaak naar beneden bijgesteld. daarbij genomen dat de stijgingspercentages en de duur van de klimmen, gecombineerd met de wisselende kwaliteit van het wegdek, maken het toch een zware werkvakantie. De beloning bestaat uit prachtig mooie plekjes, het heerlijke Armeense eten, fenomenale uitzichten en prachtige lange afdalingen. De vele waterbronnetjes onderweg en de dichtheid aan winkeltjes maakt dat we onze noodrantsoenen nauwelijks hoeven aan te spreken. Op onverwachte momenten wordt ons regelmatig iets toegestopt. Een enkele maal zien we zelfs andere fietsers en als we ze niet zien blijken er kaartjes op onze zadels te liggen. Buiten de steden is het zeer rustig op de weg. Geen zware vrachtwagens en over het algemeen rustig rijdende auto’s. Dan heb ik het natuurlijk wel over de Lada’s en niet over de snelle zwarte BMW’s met verduisterde ramen. De bestuurders van deze vehikels leven duidelijk in een andere wereld. Voorzichtig concluderend meen ik te mogen stellen dat Armenië een geweldig fietsland is voor toerfietsers tot fanaten waarbij de eerste groep sterk geholpen is door het feit dat men bijna overal kan smokkelen door stukjes met openbaar vervoer of taxi af te leggen.

Cultuur
Dit jaar hebben we nimmer zoveel historische plekken en gebouwen bezocht alsmede musea. Je kunt er hier ter plekke eenvoudig niet omheen. Het hele land ademt een diepgeworteldheid in cultuurhistorie uit. Niet alleen in de zin van het huidige Armeens Apostolische geloof maar ook in de nog hedendaags aanwezige verbondenheid met de veel oudere natuurgodsdiensten die sterke overeenkomst vertoond met onze Keltische en Sjamanistische geschiedenis. Bij Zorats Karer vindt men bijvoorbeeld meer dan 200 opgerichte stenen die sterk aan Stonehenge doen denken. In de stenen zijn meer dan 5000 jaar voor Christus loepzuivere gaten gemaakt die diepe bewondering verdienen. Kerken en kloosters zijn vaak van enkele eeuwen na onze jaartelling en gevestigd op de restanten van oudere tempels die op hun beurt weer op krachtplaatsen opgericht zijn. Natuur en Cultuurhistorie zijn zo onlosmakelijk met elkaar verweven dan het niet mogelijk blijkt over een der vakgebieden aparte documentatie te verkrijgen.We zijn nu terug bij Nelly die ons heeft voorgesteld aan haar familie in hun buitenhuis aan de voet van de Aragats alwaar we te horen kregen het nieuws van de staatstelevisie te hebben gehaald.De volgende dagen gebruiken we om te praten over toekomstige samenwerking en het doen van boodschappen om maar niets te missen van dit fantastische land.

Tot volgende week,

Gert

Yerevan

Foto’s zijn te zien op:
Foto’s Josemieke

en:
Foto’s Gert

Armenië, week 3 en 4 door Gert is a post from Europareis.

Onze tocht vervolgd, eerst een flinke afdaling en later kleine klimmetjes en afdalingen. Het was iets bewolkt, heerlijk frisse berglucht met flink wat wind. Het leek er wel voorjaar vanwege de bloemenpracht in de weilanden en het rook heerlijk naar kruiden. We zagen veel roofvogels vliegen waar Gert ongetwijfeld nog de namen van zal noemen.

We fietsen langs het Spendaryan reservoir, een heel groot meer met een idyllisch bloemenland er langs. Bomen en strand, en geen mens te bekennen. Heel aantrekkelijk om te blijven, maar we wilden allebei fietsen, dus hebben we er een tijdje rondgelopen; het pad was bezaaid met obsidiaan, waar ik heel hebberig van werd, maar ik heb me beheerst en 1 steen meegenomen. Het is een  vulkanische glasachtige zwarte steen met een mooie zilverige diepe glans en we zagen hier ook een bruine variant. De hele etappe  was van een indrukwekkende schoonheid, die eigenlijk met geen pen te beschrijven valt en ook niet goed te fotograferen.

De weg is goed onderhouden, het is niet erg druk; we zagen een platgereden vosje liggen. Overal zien we bijenkasten en er wordt honing verkocht aan de weg.

We vonden zelfs een restaurantje langs de weg waar we forel uit het meer aten. Lekker klaargemaakt , gepocheerd, en buiten opgegeten onder een gammele parasol die steeds in de wind mijn ogen probeerde uit te steken met zijn losse baleinen. Dit restaurantje en de andere die ik zag hebben allemaal verschillende kamers waar je met je eigen gezelschap kunt eten.Een hardpratende vrouw uit een ander gezelschap kwam naast me zitten om even het naadje van de kous te vragen.  Toen we bij de fietsen terugkwamen zat er een kaartje van een ander fietsgezelschap onder de snelbinders; Tsjechen die van Georgië via Armenië weer terug naar Georgië fietsen. We zijn ze niet tegengekomen dus gingen ze waarschijnlijk de andere kant op richting Jerevan.

Gebaald omdat we het tweede meer met dorpje, waar we wilden kamperen, voorbijgefietst zijn, waarschijnlijk net een berg ertussen,zodat we het niet konden zien liggen ( er wordt niets aangegeven) zodat we er pas bij de afslag Sissian achterkwamen. Terug had ik weinig zin in, dus zijn wede weg naar Sissian ingeslagen , erg dalen, dat moet ik morgen  allemaal weer klimmen! Een prachtige ruige plek gevonden aan een wild stromende rivier, waar ik de tent met rotsblokken vast moet zetten. Het koelt sterk af, er viel een onweersbuitje en het waait stevig. Gert is weer even naar het plaatsje gefietst om wat boodschappen te doen ; hij komt terug met een heerlijk wijntje. Ik kijk naar de bergwand tegenover me en verwacht ieder moment een beer.

x91S morgens in Sisian boodschappen gehaald en via een andere weg weer terug naar de hoofdweg richting Goris. Twee km. ervoor ligt opeen bergtop een steencirkel en twee stenenrijenuit de bronstijd zo‘n 5000 jaar vc.; Zorats Karer. In de steencirkel zijn graven gevonden en in de rijen rechtop gezette basaltstenen zijn gaten geboord. Er wordt gespeculeerd over de functie, sommigen zien  er astronomisch meetmateriaal in. De schapen staan op een kluitje bij elkaar tussen de oeroude stenen; ze lijken er staande te slapen, en alleen een lammetje tilt nieuwsgierig zijn kop op.  Het geheel ligt prachtig in het weidse landschap. Behalve een steile klim in het begin buiten Sisian was deze weg goed te fietsen. Bij de hoofdweg kwam er weer een flinke klim die ik gedeeltelijk fietsend, gedeeltelijk lopend deed. Gert heeft mijn fiets ergens de berg opgefietst terwijl ik bij de zijne bleef tot hij terugkwam. Een herder van een kudde koeien kwam me helpen , hij gaf mij zijn herdersstaf te dragen terwijl hij Gerts fiets de berg op ging duwen. Hij wees op de kaart aan in welk dorp hij woonde en riep onderwijl af en toe iets naar zijn koeien op de berghelling.

We zochten een restaurantje wat op de kaart staat maar niks gevonden; het enige huis is vervallen en bewoond door een oude vrouw, dienaar buiten kwam om ons te bekijken. Met mijn boekje een en ander  uitgewisseld en gevraagd of we ergens konden eten. Pas 20 km verder. Ze liet er geen misverstand over bestaan dat ze niet blij was met mijn blote benen; daar moest iets overheen. Die van Gert vond ze blijkbaar prima zo, daar zei ze niks over, terwijl ik tenminste nog een jurk over mijn fietsbroek droeg. Zelf droeg ze lange zware rokken en een mutsje waarin ik naald en draad ontwaarde. Er stroomde water uit een slang waarmee we onze flessen vulden en iets verderop sloegen we ons kamp op op de berghelling,op 2000 m. hoogte, bij de Metz Ihskhanasar, een berg van 3500 m. hoogte waar we wat streepjes sneeuw op ontwaren, als lijntjes cocaïne voor god. Ik ben weer bekaf maar, eenmaal van de fiets af geniet ik weer van het prachtige uitzichten heb weer energie om de tent op te zetten. Gert kookt een lekker maaltje, we trekken warme kleren aan tegen de kou en zijn helemaal tevreden met het kijken naar het cirkelen van de roofvogels en het onder gaan van de zon.

Na een slechte nacht met veel spierpijn, rugpijn en onrustige dromen had ik een baaldag. Ik had geen greintje energie en kwam geen berg op. Gert heeft me gedwongen om door te gaan door steeds mijn fiets weer een helling op te duwen, en ik had niet eens de energie om te besluiten een dag te rusten. Bovendien wilde ik ook graag eindelijk in Goris aankomen, de weg was lang en er stond geen huis geen dorp niks, harde wind tegen, en nergens een riviertje of meertje. Ik voelde me alsof ik aan een strafkamp deelnam. Dacht;waar ben ik in godsnaam nu weer mee bezig, ik lijk wel gek!

Nou ja, uiteindelijk volgde een lange afdaling naar Goris, een stad met een mooie sfeer tussen de bergen in geklemd, met veel levendigheid en een plekje waar we kunnen overnachten  in een bed, douchen en meer van die luxigheden.

Je ziet de oude stad liggen in de bergen; uitgehakte poorten en soms daaraan gebouwde stenen huizen, allang allemaal verlaten.  Met een taxi ( lada) gaan we bergop naar Tatev, via de duivelsbrug, een onwerkelijk mooie plek in de Vorotan-canyon. Inde diepte zie je de Vorotan stromen, en de rotsen reiken naar elkaar toe zodat er een brug ontstaan is in het landschap. Er zijn twee mineraalhoudende natuurlijke bassins waar je in kunt zwemmen ; het water voelt zijdezacht aan.De weg verder omhoog is erg slecht en Sergej, onze chauffeur, zegt steeds over zichzelf; super- sergej, of super-lada, over de capaciteiten vanzijn auto. Bij Tatev ligt een wonderschoon kloostercomplex,gedeeltelijk ruïne, waar we verbaasd doorheen lopen; een wirwar van gewelfde ruimtes rondom een kerk uit de elfde eeuw. Er hing een bord waarop bleek dat vrouwen alleen met bedekt hoofd en schouders naar binnen mochten. Voor mannen golden die beperkingen niet, maar die mochten weer niet dronken naar binnen, wat vrouwen klaarblijkelijk dan weer wel mochten. Een rijkdom aan steen-inscripties en beeldhouwwerk aan en om de kerk. Een lange hoge katchhar waarvan gezegd wordt dat je eraan kon waarnemen dat er een aardbeving kwam, of dat er paardenhoeven naderden. De lange weg terug aanvaard, Sergej werd me iets te handtastelijk en zelfs zoenerig als we even stopten langs de weg, zodat ik hem serieus moest terugfluiten. Gert toch maar even gewaarschuwd, want  die zouhet nog niet merken als ik dood neerviel. Toen ik twee grote zwartwitte vogels zag cirkelen heb ik niks tegen Gert gezegd, omdat dat zijn aandacht weer zou afleiden; Het zijn hoogstwaarschijnlijk aasgieren geweest.

Weer terug in Goris hebben we een taxirit geregeld terug over de Vorotan-pas naar de top van de Selim-pas, zodat we in de buurt van het Sevanmeer komen. Vanaf de pas gaan we weer fietsen. De fietsen worden dit keer toch op de auto gebonden, we zullen zien….

Op onze laatste dag in Goris wandelden we de berg op om de oude grotwoningen te bekijken; de laatste bewoners zijn er pas in de zestiger jaren uitgegaan. Nu zie je nog wel dat ze als opslag of stal gebruikt worden. We zagen in de stad iemand wol schoon slaan met stokken. Toen we er even naar keken bood de vrouw ons koffie aan, en we zetten ons neer op haarbankje. Ze vertelde dat ze 3 zonen in het leger had, waarvan twee in Karabach. Ze moest huilen toen ze erover vertelde; er vallen met enige regelmaat nog wel slachtoffers in de grensgebieden, juist onder militairen.x06In de namiddag bezochten we het museum van een bekende Armeense schrijver, Axel Bakounts (hier geboren, nu is zijn huis museum). De museum direkteur leidde ons rond en gaf onverstaanbare toelichting bij het foto materiaal en de oude meubels. Daarna nam hij ons mee naar zijn kantoortje om een borrel te drinken, en nog een, en nog een. Hij draaide prachtige muziek, die helaas niet op cd bestond, met een melodieuze herdersfluit. Toen ik vertelde van mijn liefde voor de Armeense muziek liet hij een cd horen van de sopraan Lusine Zakarian die ook traditionele muziek vertolkt, waaronder Komitas; echt prachtig. De museum directeur raakte steeds meer bewogen en vond dat we allemaal één waren, uit welk land dan ook afkomstig, wat wij natuurlijk beaamden en waar we samen op dronken.Hij huilde toen hij van zijn overleden geliefde vertelde. Hij werkte al meer dan 40jaar in dit museum en was blijkbaar erg blij als er bezoek kwam.

We reisden verder vanaf de Selimpas ( fietsen op de taxi ging prima) bergaf richting Martuni aan het Sevan meer.We fietsen er omheen richting de zuidkant en de oostkant. We hebben alle soorten weer, eerst regenen onweer dan zonnig met flinke wind. Fietsen gaat hier heel redelijk en we staan iedere avond met de tent aan het meer; soms in een bos, soms op een hooiveldje, dan weer op een strand. De natuur is prachtig met de oprijzende bergen aan een kant vol paarse bloemenvelden en het turquoise meer aan de andere.Nu we de noordkant naderen is er meer toerisme en drukte. Vandaag gaf een buurman op het strand ons kersen, vanmiddag stopte er een auto om ons groente te geven. Onze laatste nacht aan het meer, bij Tsovagyugh sliepen we op het strand van een gestript Sovjet-hotel, waar de vergane glorie vanaf droop.Er kwamen wel Armeense toeristen en we raakten in gesprek aan het kampvuur vaneen 26 jarige priester met zijn 19jarige vrouw (dat is in Armenië een geaccepteerde levenswijze voor een priester; mogen de onze ook wel eens overwegen)die student was aan de kunstacademie in Jerevan. Er werd uitgewisseld over geloof en er werden  Armeense volksliedjes gezongen, ook door mij.

Vanaf de noordkant van het meer fietsen we de Sevan-pas op, een stevige maar haalbare klim die weer indrukwekkende landschappen laat zien. Daarna een enorme afdaling die veel concentratie vroeg omdat we na de pasweer samenkwamen met het snelverkeer dat door de tunnel kwam. Zo kwamen we in Dilijan, een langgerekte plaats in het dal van een bosrijk natuurgebied , bij het gasthuis van Nina,Anna en Hazar, waar de eerste dag veel rugzaktoeristen zijn die de was moeten doen en zich klaarmaken voor de vervolgtocht; Zwitsers,Tsjechen.x06Onze gastheer blijkt zelf voor taxichauffeur te willen spelen en brengt ons naar een hoog bergmeertje(wat schrikbarend toeristisch bleek),vanwaaruit we een wandeltocht door de eiken- en beukenbossen maken, dwars door de bergen tussen de bloemenpracht door glibberend  op modderige paden  naarhet Ghoshavank-klooster uit de elfde eeuw. We verloren ergens de weg en moesten op aanwijzingen van boeren die daar het hooi binnenhaalden steil naar beneden klimmen naar het klooster dat we in de diepte zagen liggen. Het heeft lang als bibliotheek en school gefunctioneerd maar in de 14de eeuw werd het platgebrand en veel herstelling is pas van de 17de eeuw. We werden  weer opgehaald door de zwager van Nina. In de avond aten we barbecue, ofwel Koravats met de uitgebreide familie van Nina. Net als bij ons bereiden de mannen het vlees, de vrouwen doen de rest. We bezochtenin de omgeving ook het klooster van Hagadzin, vanwaaruit een pad door de bergen terug naar Dilijan gaat. Het staat als vrij zwaar aangeschreven, 3,5 uur lopen.Maar dat was een understatement; het pad was totaal overwoekerd door berenklauwen brandnetels en wel zo dicht dat er nauwelijks doorkomen aan was. Met zijn mes sneed Gert ons een weg door de jungle, we brandden van de brandnetels, het was net Indiana Jones ; ik had visioenen dat we maanden later overwoekerd door kleefkruid en opgegeten door de gieren gevonden zouden worden. Maar na uren kwam er toch weer een pad in beeld en dalen we af. Bij een militair oefenterrein  waar we een stukje overheen moesten was een enorme explosie van een granaat of zoiets, waardoor ik mijn leven in een flits aan me voorbij zag trekken; ik had niet het idee dat ik nog belangrijke dingen moest doen, sterven was prima maar dan liever wel in een klap. Het bleef rustig tot we er weer voorbij waren en toen hoorden we weer zo‘n explosie. Erg spannende tochtjes voor toeristen verzinnen ze hier.Terug in Dilijan na 6 uur zaten onze gastvrouwen en heer al ongerust op ons te wachten. De verlichtings-gel die ik van Anton meekreeg heeft hier wonderen verricht voor de brandende armen en benen. Bij de buren van ons gasthuis werd met veel hulp honing bereid waar de gasten uitgebreid bij uitgenodigd werden en getrakteerd op honing uit de raat.We aten met een jonge NederlanderFrederik die op wereldreis was en twee Françaises; morgen gaan we naar Jerevan terug.

Hartelijke groet van

Josemieke

Armenië, week 3 en 4 door Josemieke is a post from Europareis.

We hebben alles gepakt en ik zet zo de wekker om 6:30, zodat we morgenvroeg voor de ergste hitte de stad uit kunnen rijden het echte avontuur tegemoet. We kunnen spullen die we niet meer nodig hebben hier achter laten daar we afgesproken hebben hier 4 augustus terug te komen. We hebben de belangrijkste telefoonnummers in mijn mobiel gezet en kunnen de exman van Ruzana bellen om te bemiddelen bij de kosten voor de fietsen op de terugreis. Nu gaan we eerst slapen na een enerverend begin.
Vedi, 21:34 Onder de kersenboom. Vandaag voor ons doen schandalig vroeg opgestaan en de laatste spullen ingepakt. Nelly heeft nog een heerlijk ontbijt klaargemaakt en Josemieke heeft nog gekeken op de weblog, geen berichten. Natuurlijk had ik weer een lekke band. Verwisseld na controle buitenband en hartelijk afscheid genomen. De fietsdozen en wat overbodig materiaal achter gelaten en vol goede moed een weg door de buitenwijken van de stad gezocht. Uiteindelijk naar veel omwegen gevonden en een stuk langs de snelweg gedaan. Vandaag is de dag van de berg Ararat. Vanmorgen was hij voor het eerst zichtbaar vanuit ons pension en we hebben hem tot nu toe steeds kunnen zien. Echt een openbaring zo aanwezig als hij is, zelfs op veertig kilometer komt hij binnen alsof je aan de voet staat.

De rivier en de spoorweg volgend dalen we langzaam af. De hitte is weer ondraaglijk en we zijn blij onder een brug in de schaduw te kunnen schuilen. Een jongen verkoopt meloenen en tomaten. We gaan voor een watermeloen van vier kilo. Helaas vraagt de jongen € 4,-, hetgeen voor dit land veel te veel is. Dan maar twee tomaten. Onderweg zien we veel Ooievaars, soms wel vier jongen op een nest. De velden zijn opvallend groen door het uitgebreide en goed onderhouden irrigatiesysteem. Verder veel Bonte kraai, Hop en Bijeneter. In Vedi gaan we op zoek naar een op de kaart aangegeven meer. Door de hitte halen we dit niet. We zetten onze tent op in de schaduw van gele kersenbomen. Een irrigatiekanaaltje dient als bad. Vanonder de boom hebben we een fantastisch uitzicht op de Ararat aan de ene kant en het kale, geel tot bruinoranje gekleurde bergmassief aan de andere zijde. Hier gaan we morgen naar toe. Een reusachtig, op onze Meikever gelijkend, insect laat zich rustig fotograferen. Even later komt de boer op bezoek om te vragen hoelang we blijven en of we niet liever binnen slapen. Toch handig dat ik nog wat Russisch versta. Een nacht en we slapen liever in de tent. De boer neemt afscheid, verlegt vervolgens met een lange spade de stroomrichting van een kanaaltje om zijn gewassen van broodnodig vocht te voorzien, drinkt nog wat met vrienden en keert huiswaarts. Ondertussen nuttigen wij een op mijn schoongemaakte primus bereidde pasta-maaltijd en genieten van de rust.

De wekker loopt om zes uur af. We ontbijten met Armeense koffie en chocoladecroissants, breken de tent af en doen nog wat boodschappen in het dorp. Hierna volgt een klim van 20 km tegen 4%. In de ochtend goed te doen. Veel toeterende auto’s en zwaaiende mensen. Een tegemoetkomende auto stopt. De bestuurder blijkt een plaatselijke bakker en geeft ons een ovenvers brood. Rond een uur of een geeft Josemieke aan niet verder te kunnen. Ik sjouw de fietsen de berg op naar een van de schaarse bomengroepen. Ook hier blijkt een irrigatiestroompje te lopen. Net genoeg voor een verkoelend ligbad. Ik besluit boodschappen te doen in het tien kilometer verder en achthonderd meter hoger gelegen dorp, Lusashogh, terwijl Josemieke de tent opzet en ons bivak gerieflijk maakt. In de volle zon, weliswaar zonder bepakking, blijkt het toch een fikse opgave. Het adembenemende uitzicht vergoedt echter veel. Overstekende hagedissen, een Raaf en een Steenarend maken het plaatje af. Boodschappen gedaan en met een rotvaart de berg afgesuisd. Na een rustperiode nog even naar het lager gelegen dorpje, Shaghap, gefietst om koel bier en warme wijn te halen. Kreeg in het winkeltje nog een stuk zelfgemaakte kaas cadeau. Aan het watertje de nog koele biertjes soldaat gemaakt onder het genot van zoute pinda’s en pistachenoten. De rode wijn voor bij het eten wordt met behulp van het beekje richting kamertemperatuur gebracht. Libellen, waterjuffers en vlinders houden ons aangenaam gezelschap. De pastamaaltijd smaakt heerlijk mede dankzij de verse Salie die Josemieke nog even plukt. De Ararat kleurt prachtig in het avondlicht terwijl een verfrissend bergwindje voor een aangename verkoeling zorgt. Moe maar voldaan leggen we ons ter ruste.
Maandagochtend komen we tot de ontdekking dat de beklimming die we meteen voor onze kiezen kregen te zwaar was voor Josemieke. Besloten om te gaan lopen. Afgewisseld met kleine stukjes fietsen op de wat minder steile delen de afstand toch in een kleine drie uur gehaald. Water ingenomen bij de bron in Lusashogh en een weinig later de naamloze pas, terwijl ze toch boven de tweeduizend meter ligt, bereikt. Na een flitsende afdaling via Lanjar en de snelweg die Yerevan met Megri in het uiterste zuiden verbindt, was een klim van anderhalve kilometer toch weer te zwaar. Rustend op een beschaduwd bruggetje kregen we een ruime handvol gele kersen van zojuist gearriveerde pluksters. Josemieke’s fiets naar boven geduwd en daarna zelf fietsend de Tukh Manuk pas op 1795 meter bedwongen. Boven op de pas in het Frans aangesproken. Nederland heeft slechts zilver. In de allerlaatste minuut van de verlenging heeft Spanje het net iets beter gedaan. Daar gaat ons gratis bier in Yerevan. Een snelle afdaling onderbroken bij een restaurantje. Besloten op het heetst van de dag een warme maaltijd te gebruiken. Binnen is het aangenaam koel en we krijgen Armeense sjaslik met een heerlijke salade en vers vruchtensap. De jongen vraagt even op de fiets te mogen. Ik maak een foto van hem op Josemieke’s fiets. Aan de mijne met de rare klikpedalen heeft hij zich niet gewaagd. Van een agent die vijf jaar in Duitsland heeft gewerkt krijgen we te horen dat hij ons trakteert op koffie en meloenen. Ze controleren hier auto’s en kunnen zich regelmatig verfrissen met koele drankjes. We wisselen adresgegevens uit met de eigenaresse en de jongen en vervolgen onze afdaling. Josemieke waagt het na enige aarzeling een vrachtauto te passeren waarna het invliegende vaart verder gaat. Voorbij Chiva besluiten we een plekje aan de rivier te vinden. Mooi stukje gevonden. Terwijl mijn geliefde zich ontfermd over de inrichting van ons kamp, rijd ik terug naar Chiva om de hoognodige bevoorrading te verzorgen. Drie winkeltjes waren nodig om alles zo koud mogelijk te verkrijgen. Teruggekomen leg ik ter gelegenheid van Josemieke’s verjaardag een badkamer aan. Overlast gevende begroeiing verwijderd, een verdieping aangelegd ter hoogte van een platte zonsteen en benedenstrooms een dam gebouwd ter verhoging van de waterspiegel. Bovenstrooms een tweede dammetje gebouwd ter regulering van de stroomsterkte en enkele op onze Tijgerspin gelijkende exemplaren met web en al verwijderd.
Ook de koelkast bevindt zich in de beek. De avondmaaltijd bestaat uit brood, kaas, diverse vleessoorten en overheerlijke tomaat.
Na het eten worden we overvallen door hordes van genoemde meikeverachtigen. Ditmaal geen muggen die de liefde van mijn leven de tent indoen vluchten.
Op dinsdag besloten een rustdag te nemen. Alletwee lekker ons eigen ding doen en alleen genieten. Ik kan mijn schrijfwerk bijwerken, het bad verfraaien, terwijl Josemieke geheel verdwijnt in haar mini-leesboek. Mijn broer gebeld en gefeliciteerd met zijn verjaardag. Prima verbinding. Goed idee om een plaatselijk mobieltje aan te schaffen. Een Wielewaal scheert laag over de tent. Blauwe, groene en paarse waterjuffers dartelen in de badkamer terwijl de was binnen het uur droogt.
Straks doe ik nog even boodschappen en kabbelen we rustig naar het eind van de dag.
De wekker van zes uur bewust genegeerd. Door de bewolking is het nog lekker fris en wij zijn nog heerlijk moe. Een uur later toch maar koffie gezet op Armeense wijze en licht ontbeten. Gisteravond begrepen wat die ‘Meikevers’ hier toch zo massaal doen. Het antwoord voltrok zich vlak bij mijn hoofd. Eerst stortte het vrouwtje zich met ware doodsangst op een iel ogend wilgentwijgje. Deze hangt meteen 10 cm lager. Daarna duikt het mannetje met brute kracht op haar. Weer 10 cm lager. Vrijwel onmiddellijk start de paring, die wel een kwartier duurt. Zonder om te kijken verdwijnt het mannetje terwijl vrouwlief een zelfde tijdspanne nodig heeft om bij te komen. Later stort zich een volgend insect in de wilg. Ditmaal een tien cm grote groene sprinkhaan. Josemieke was al bij de invasie der meikevers de tent in gevlucht, voor mij werd het nu ook tijd.
Na het ontbijt in een snelle afdaling naar Areni, gelegen in het dal van de Arpa. Bij de eerste brug het restaurant gevonden aan de voet van de klim naar het kloostercomplex Noravank. Het restaurant bleek nog gesloten maar we konden wel ons afval van twee dagen kwijt. We besluiten onze fietsen onbeheerd achter te laten en te gaan lopen, in de hoop op een lift. Blijkt er een taxistop te zijn. Even later staan onze fietsen onder toezicht en zitten wij in een 4W Lada die ons in een mum van tijd via smalle wegen en vele haarspeldbochten voor € 4,- bij de poort van het complex afzet. Prachtige plek met veel aandacht voor details. Josemieke zal daar in haar verhaal ongetwijfeld meer aandacht aan besteden. Ik beperk me tot het vermelden van de prachtige rotsen, het mooie licht, het lekkere water en de vele vogels die dwars door de kerk vliegen en rusten in een kruis. En bovenal natuurlijk dat ik eindelijk een foto heb kunnen maken van God!

Na een eenvoudige maaltijd met koffie besloten de acht kilometer terug te voet af te leggen. De inmiddels weer gloeiende koperen ploert in onze rug laat zich aangenaam vergezellen door een stevig bergbriesje. Halverwege ontwaren we een grot die geëxploiteerd word als café. Blijkt tevens een uitvalsbasis voor natuurstudie en natuurbescherming. Foto’s laten het bijvoederen van gieren zien – alle Europese soorten zijn hier vertegenwoordigd – en het vangen van slangen, berensporen, gevangen wolven en een opgezette Syrische panter, hier helaas verdwenen. Het café is een aangename mengelmoes van alles waar men hier trots op is. Alleen een traliehek trekt de aandacht. Met de auto of met de fiets rijdt je hier zo voorbij. Nog een andere grot bezocht waarvoor we een spannende klim moesten maken en via informatieborden begrepen dat deze plekken essentieel zijn voor de vele soorten vleermuizen, waaronder fruitetende. Beneden aangekomen blijkt het restaurant inmiddels wel geopend en we wagen ons aan een biertje en overheerlijke yoghurtsoep. De fietsen weer gepakt en stroomopwaarts langs de breed uitwaaierende Arpa gepedaleerd. Een door het dreigende wolkendek priemend zonnestraaltje belicht een nabij passerende Bijeneter. Even later ontploft de bidon van mijn teerbeminde. Het koolzuurgas is niet te houden bij deze nog steeds hoge temperaturen. Vlak voor Yeghegnazor stijgt de weg onverwachts fors. Ons pension is met behulp van twee jonge voetballertjes waarvan de Engels sprekende voor Nederland is en zijn mindertalige vriendje voor Spanje. We hebben een prachtig uitzicht, warm water en vrij internet. Alleen de jacuzzi ontbreekt. Wel hebben we vrij uitzicht op een privezwembad.

Foto’s zijn te zien op:

http://picasaweb.google.com/Europeesavontuur/FotoSArmenie2010?authkey=Gv1sRgCLrXx4jLpcn2HA#

Met vriendelijke groet,

Gert

Armenië week 2 door Gert is a post from Europareis.