Benefiet programma voor Roemenië
Publicatiedatum: 19 augustus 2011

Motion Theaterproducties presenteert:
De B-Kant: Met een Benefiet programma voor Roemenië

Kunst en Cultuur als bouwstenen voor opbouw!

Op 28 augustus a.s. presenteren Motion Theater producties en x93Mee Naar Buitenx94 in Kaffee Lambiek aan het Wilhelminapark 66 te Tilburg vanaf 14.30 tot 24.00 het infotainmentprogramma De B-Kant, dit keer als benefiet voor een heel bijzonder opbouw project in Roemenië) . Uw gastheren voor deze dag zijn de heren Brunink & De Bie; zij zullen naast interviews, met een aantal bijzondere gasten, het podium vrijmaken voor o.a. artiesten als pianist Erik Engelen, top zangeressen Moniek en Eva Emmen, DJ Dries, Clown Malien en Monsieur Mimiscule e.a.

Naast dit alles zijn er een educatieve natuurwandeling door het Wilhelminapark, een veiling en worden er bijzondere Roemenixeb verjaardagskalenders verkocht. De toegang is gratis maar giften zijn welkom.

Samen met voormalig daklozen van het NunN, (Nachtopvang uit noodzaak Nijmegen) en een opnameploeg van de NCRV, is de Tilburgse Theatermaker Peter de Bie, afgelopen maand naar Vizure?ti en Bacxe2u in Roemenixeb geweest, om aldaar Asocia?ia Betania in hun opbouwwerk in de armste delen van de EU te ondersteunen.

Werken in Bac?u
Creativiteit en lef passen bij de deelnemers en professionele ondersteuners. Dus zijn een zevental ex-daklozen en begeleiders van het NuNN uit Nijmegen op een eerste werkvakantie naar Roemenixeb geweest. Dak- en thuislozen gaan een klussendienst vormen voor uiterst marginaal gehuisvesten in Bac?u. De samenwerking daar is met Asocia?ia Betania (Andrxe9 Muit – Asociatia Betania, een stichting voor (dag)opvang, behandeling en begeleiding van kinderen, praktische hulp voor ouders en thuisloze jongeren.

Het nut
Veel NuNN-ers hebben vaardigheden als timmerman, loodgieter, monteur, etc. Ze kunnen anderen helpen, wat erg goed is voor je gevoel van eigenwaarde. Roemenen krijgen praktische hulp, hun kinderen extra aandacht. De NuNN ziet echter ook de grote winst voor de deelnemers: op reis, in een andere cultuur komen (deels Zigeuners), samenwerken, je welkom weten. En soms je eigen problemen relativeren, want er zijn mensen die het echt nog slechter hebben. Een verkenningsreis in november 2010 was al veelbelovend.

Straattheater
Op 27 juni 2011 is de groep naar Roemenixeb vertrokken bestaande uit gebruikmakers van de NuNN, ondersteuners, reporters van de NCRV en een straattheater. Peter de Bie is met de groep van de NuNN meegereist om in Vizuresti en in Bacau samen met de jongens van de NuNN een theatervoorstelling te verzorgen.

Peter de Bie is ruim 30 jaar theatermaker.
Als autodidact schreef en regisseerde hij een aantal theaterstukken over de Kinderbescherming gespeeld door jongeren met persoonlijke ervaring hiermee. Later studeerde hij af op de HBO opleiding Inrichtingswerk aan de Kopse Hof te Nijmegen met de specialisatie Drama binnen Hulpverleningsprocessen. Aldaar ontdekte hij zijn verhalende x93Clown Malienx94; gxe9xe9n x93Pipox94 met toeters, bellen, ballonnetjes, maar een innemende clown, waarbij tragiek en humor onlosmakelijk samengaan.

Clownerie voor wie de neus past.
Na zijn eerste solo-theaterproductie x93Jonglerenx94 ontwikkelde Peter zijn beeldende kwaliteiten en ontstond zijn mime creatie x93Mimisculex94.

Dat de mimetaal grenzen slecht, maakte hij duidelijk in een geslaagde internationale carrixe8re. Zo gebruikte hij theater bij projecten voor Aids-preventie, kindsoldaten en straatkinderen in Afrika. Daarnaast is Peter zijn artistieke oorsprong altijd trouw gebleven. Met Tilburgse zwerfjongeren, dak- en thuislozen maakte hij verschillende theaterproducties. Hij initieerde het Via del Mondo festival, een festival rondom de rechten van het kind, gekoppeld aan de millenniumdoelen van de Verenigde Naties. Ook stond hij aan de wieg van het Artiesten Belangen Centrum.

De bedrijfswereld weet hij te verrijken met verwondering door zijn op maat gemaakte presentaties op beurzen en andere bedrijfspromoties. Op vele evenementen heeft hij glimlach en ontroering samengebracht.
Zijn theaterkwaliteiten zet hij veelvuldig in bij educatieve projecten voor mensen die leven in moeilijke omstandigheden.

Al deze activiteiten brengt Peter nu samen onder zijn: Motion Theaterproducties

Mee Naar Buiten
Gert Brunink is oud docent Biologie en Maatschappijleer, Activiteitenbegeleider, Natuurfotograaf en (Oost-) Europafietser. Hij geeft Natuurexcursies en x96cursussen en houdt regelmatig lezingen over zijn Oost-Europese fietsreizen.

Het afscheid bij Nina was wat emotioneel vanwege de band die ongemerkt ontstaan was in de paar dagen dat we in de familie werden opgenomen; Ik bewaar goede herinneringen aan de manier waarop we alle ruimte kregen en waarop toch de familie gewoon doordraaide in alle rust en vanzelfsprekendheid.

Een taxi bracht ons, met de fietsen rechtop het dak met touwen vastgebonden, naar Jerevan. Onderweg konden we afscheid nemen van het Sevan meer en ik genoot erg van de glinsterende bergen die vol zaten met obsidiaan.

In Jerevan werden we weer hartelijk verwelkomd door Nelly, die ons zelfs een avond meenam  naar het zomerhuis van haarfamilie, richting de Aragats. Het is daar zeker 5 graden koeler dan in de stad en het huis ligt aan de rand van een dorp met een groot stuk land vol fruitbomen en zelfs een zwembad dat nu helaas leeg stond vanwege onderhoud. We ontmoetten haar moeder en zus, broer en schoonzus en een eigenwijs neefje.

In Jerevan bezochten we de oude stad, een zeer arm gebied dat afgebroken gaat worden, wat toch jammer is omdat het bestaat uit vele kleine oude huisjes ineen wirwar van straatjes en trappen. Met Nelly bezocht ik de weekend-kunstmarkt, om te zien wat er aan edelsmeedkunst gemaakt wordt; wel mooi werk met edelstenen in hele uiteenlopende stijlen, maar ook veel van hetzelfde wat ik zag. Er was ook erg mooi houtsnijwerk, maar het mooiste vond ik toch een klein standplaatsje met bijzondere voorwerpen uit steen en schelp gesneden, die een heel mysterieus karakter hadden.

Ik wilde graag zien wat men aan het doen was in het museum voor hedendaagse experimentele kunst; toen we het vonden bleek het leeg te zijn op een ruimte na waar net een fototentoonstelling ingericht werd.

Niemand kon ons informatie verschaffen over de exposities en de activiteiten in het museum.  Gert wilde graag de botanische tuin bezoeken, een hele rit met de maschrutka naar het andere eind van de stad;daar aangekomen bleek het geheel verwaarloosd erbij te liggen; alle kassen waren vervallen en de bomen groeiden door de kapotte glazen naar  buiten. In financieel betere tijden moet het een uitgebreide levendige plek geweest zijn. Verder bezochten we nog het museum van volkskunst, wat houtsnijwerk en zilveren sieraden toonde, naast tapijten en koperen handgesmeedde vazen en schalen.

Eendag bezochten we Garni en Geghard, met een maschrutka, zoxb4n 25 minuten naar het zuid-oosten. Garni heeft een Romeinse tempel die in opdracht van Nero in 70 na Christus moet zijn gebouwd. Er lagen ook opgravingen van een oud badhuis bij.

Maar het meeste indruk maakte op mij Geghard, een kloostercomplex wat half in de rotsen is gebouwd. Er is een bron in de kerk waarvan het water eeuwige jeugd zou geven; daar hebben we uiteraard een flesje van meegenomen en opgedronken;in ons geval moeten we eerst terug naar onze jeugd, om die vervolgens voor eeuwig te kunnen behouden; kijken of dat werkt.

De sfeer in het complex was mooi, rustig, ingekeerd; je voelt er de eeuwen van contemplatie in de muren en rotsen. Er werd net een kind gedoopt met veelgezang en ceremonie. In een ruimte in de rotsen was de akoestiek zo dat je er een lied kon zingen zonder echt volume te maken; dat deed de ruimte als vanzelf. Terug naar Jerevan in de maschrutka zagen we de Ararat weer en genoot ik van het prachtige landschap.

Nelly nam ons de laatste avond mee uit eten in de gorge van de rivier die dwars door Jerevan loopt ; hij maakt niet echt deel uit van de stad omdat hij in een diepe geul ingesleten is waar je echt naar moet afdalen. Er zijn veel restaurantjes maar in het onze wordt livemuziek gemaakt; een folk- zigeuner-jazz-mix, de eters dansen tussen de gangen door op een ronde vloer, Nelly en ik voelden na een zigeuneroptreden ons eigen zigeunerbloed stromen en waagden ons tussen de dansers, waar een van de mannen mij in een ingewikkelde dans leidde die ik ineens moeiteloos kon volgen ; heerlijk, ik kreeg weer zin in de maandagavonden met mijn dansmaatjes.

We vlogen in de vroege ochtend terug naar Amsterdam; een moeizame tocht met veel problemen, zodat we doodmoe thuiskwamen en eerst een dag nodig hadden om alle tegenslagen te verwerken.

Maar het is heerlijk om weer in mijn huis te zijn; de plaats is weelderig groen. Ik ben erg geïnspireerd teruggekomen; veel zin om nieuwe beelden te vertalen in vormen voor sieraden en ruimtelijk werk.

Hartelijke groet,

 

Josemieke

 

Fotox92svan Josemieke zijn te bewonderen op: Foto’s Armenixeb door Josemieke

 

Fotox92svan Gert zijn te bewonderen op:Foto’s Armenixeb door Gert

De vorige keer verhaalde ik jullie van de eerste echte fietsweek doorheen het bloedhete Armeense land, de moordende beklimmingen en de spannende afdalingen. Van de ervaringen met wildkamperen en het aanleggen van een natuurlijke badkamer. Verder was het de week van de alom aanwezige Ararat. Deze keer neem ik Julie mee, dieper het bergland in over hoge passen, door aride streken afgewisseld met bosrijke dalen, langs de oevers van het Sevanmeer tot in het wonderschone Nationaal Park Dilijan.

Natuur
De afgelopen twee weken hebben we de natuur van Armeense ‘platteland’ in al haar schoonheid mogen ervaren, ruig en onverbiddelijk tot lieflijk intiem. Hoppen en Bijeneters, Raven, Steenarenden en bij het klooster van Tatev zelfs twee Monniksgieren. In Goris meerdere exemplaren van de Aasgier. Majestueus zoals deze vogels het luchtruim beheersen. De Geelpootmeeuw aan het Sevanmeer kan heel goed de ondersoort Armeense meeuw geweest zijn. De verschillen zijn echter zo klein en moeilijk waar te nemen dat ik geen zekerheid kan geven. Visarend en Zeearend waren echter overduidelijk. In Dilijan ook met zekerheid een Witrugspecht gezien. Hagedissen en Hardoens in overvloed, alsmede enorme Julikevers die zich in de schemering als ware zelfmoordcommando’s in de bomen storten. Boven op de Selimpas zien we een flink uit de kluiten gewassen rups van de Wolfsmelkpijlstaart. Na een verplichte fotosessie zet Josemieke hem voorzichtig in de berm. Ondanks alle waarschuwingen slechts een dode Ringslang gezien. Vlak bij de tent aan de oevers van een onstuimig stromende rivier komt een Hermelijn zich nieuwsgierig melden. Minutenlang stokstijf opgericht staat hij daar om vervolgens het een achterwaartse sprong in het oneindig struikgewas te verdwijnen. Floristisch gaat er ook een wereld open met Aardaker, diverse soorten Monnikskap, wilde Stokroos, orchideexebn, Jeneverbes en in Dilijan soorten van het Wintereik – Haagbeuk verbond. De vele, vaak kristalheldere bergbeekjes houden in deze hitte grote delen van de vegetatie opvallend groen.Toch moet het me van het hart dat de Armeniers ondanks dat ze aangeven trots te zijn op en te houden van hun natuur ze met de grootste achteloosheid hun afval overal dumpen. Vaak was ik eerst een kwartier bezig hun afval te verzamelen om acceptabel te kunnen kamperen. Hier zij het laatste woord nog niet over gezegd!

Pech
Door bergen en slechte aanduidingen missen we met enige regelmaat essentixeble afslagen naar bergmeertjes en restaurantjes hetgeen flinke aanslagen op ons humeur tot gevolg heeft. Zelf heb ik dagen met een dik gezicht rondgelopen waarbij ik voor een kaakontsteking vreesde. Gelukkig heeft het zich vanzelf hersteld. Per provincie hadden we de beschikking over een drietal kaarten die helaas niet konden verhinderen dat we vaak onaangenaam verrast werden door de gemeenheid van de vele hellingen en de zeer wisselende kwaliteit der wegen. Een snelweg blijkt een grindpad met minder asfalt dan hetgeen ik gewend was in Albanixeb. Goed een complete berg met verwachte klim stond wel op de kaart maar bleek niet aanwezig. Ons aangereikte wandelingen in het natuurgebied van Dilijan bleken slecht tot niet aangegeven en deels compleet overwoekerd door manshoge wouden van Bereklauw en Brandnetel. Buiten het feit dat deze natuurlijke obstakels elke vorm van orientatie onmogelijk maakten hebben wij nog dagenlang van de gevolgen mogen genieten. Is het bij mij nog gebleven bij een langdurig brandend gevoel en enkele irritante blaasjes, Josemiekes benen en armen tonen overeenkomst met de gevolgen van een napalmbombardement! Tijdens de laatste wandeling werden we bovendien tweemaal getrakteerd op een heuse ontploffing. De als fraaie natuurroute omschreven wandeling voert vlak langs een militair oefenterrein en men neemt bij het plaatselijke VVV blijkbaar niet de moeite argeloze wandelaars hiervan in kennis te stellen. We hadden het wel gelezen in de Lonely Planet maar zelf ook niet meer aan gedacht. Tot de dag van vandaag weten we dan ook niet met zekerheid of Bereklauw dan wel napalm de oorzaak is van ons hopelijk tijdelijk ongemak!

Ontmoetingen
Onderweg veel toeterende auto’s die je vaak onbedoeld de stuipen op het lijf jagen. Het blijkt een gebruikelijke gewoonte om je te waarschuwen dat ze er zijn. Maar bijna even vaak als groet versterkt met een heftig zwaaien en joelen tijdens en na passage. Wanneer we rusten bij een bronnetje of winkeltje krijgen we vaak bezoek van nieuwsgierige dorpsbewoners die soms een andere taal dan het Armeens of Russisch machtig blijken te zijn. De meesten willen graag op de foto met die maffe toeristen. Waar de kaart gewag maakt van een wegrestaurant staat slechts een enigszins vervallen huis waaruit een oud vrouwtje zich moeizaam lopend losmaakt. Nee, water kunnen we wel krijgen beantwoordt ze onze vraag naar het beloofde restaurant. Ze voelt zich geroepen een stichtelijk woord te richten tot mijn geliefde wijzend naar haar niet bedekte onderbenen en armen. Als man kom ik goed weg met mijn koerstenue. In Goris bezoeken we het voormalige huis van Alexander Bakoens, een populaire schrijver die de achterdocht van kameraad Stalin niet heeft overleefd en wat al veertig jaar gerund word door de huidige directeur die ons voor een luttel bedrag in vloeiend Russisch in een rotgang door het museum leidt. Josemieke is al afgehaakt en begint haar eigen zoektocht. Dit maakt de man onrustig en overtuigd rakend van het feit dat zij zich niet tot de orde laat roepen besluit hij het tempo nog maar eens op te voeren. We worden uitgenodigd aan zijn bureau een wodka te drinken op onze ontmoeting. Hij zet prachtige muziek op en ook nog koffie. Een heerlijk samenzijn waar uiteindelijk de hele inhoud van de wodkafles aan moet geloven. Iets minder stabiel besluiten we tot een eenvoudige maaltijd in een plaatselijk restaurantje. Dezelfde avond in ons B&B nog Nederlanders ontmoet uit Westbroek. De volgende dag komen we beiden tot de ontdekking niet alles meer te kunnen herinneren. Wel dat we eerde op de dag eveneens op koffie ware getrakteerd door twee vrouwen die wol aan het slaan waren en dat we daarna door het oude Goris geklommen zijn. Hier hebben mensen tot in de zestiger jaren gewoond in eeuwenoude grotten.Op de laatste avond aan het Sevanmeer op het terrein van een vervallen Soviethotel worden we uitgenodigd door een 19-jarig meisje en haar man, die een 26-jarige priester uit Edmiadzin blijkt te zijn. Aan het kampvuur gaan de verhalen rond en we zingen Armeense en Nederlandse liederen.In Dilijan worden we hartelijk verwelkomd door Nina, Ana en Arzin waar we enkele dagen verblijven en hartelijk opgenomen in het gezin. Vreemd is het te merken dat niet alle gasten even zorgvuldig met de gemeenschappelijke ruimtes omgaan. Een stel Zwitserse scoutingleiders blijken bij terugkomst van een onzer wandelingen het complete balkon te hebben ingepikt, terwijl vier Tsjechische meisjes zich zeer bescheiden opstellen. Een van de avonden dineren we met de hele familie. Een traditionele barbecue met veel te sterke wodka. De volgende dag zijn we welkom bij de buren alwaar de honingoogst wordt binnengehaald. Bij thuiskomst ontmoeten we Frederik uit Groningen. Hij is bezig met een wereldreis en kan niet wachten onze spannende wandelingen na te lopen. In de ochtend nemen we hartelijk afscheid om met de fietsen op het dak van een taxi richting Yerevan te vertrekken.

Het fietsen
Door de hoge temperaturen en de vaak harde wind hebben we onze doelen vaak naar beneden bijgesteld. daarbij genomen dat de stijgingspercentages en de duur van de klimmen, gecombineerd met de wisselende kwaliteit van het wegdek, maken het toch een zware werkvakantie. De beloning bestaat uit prachtig mooie plekjes, het heerlijke Armeense eten, fenomenale uitzichten en prachtige lange afdalingen. De vele waterbronnetjes onderweg en de dichtheid aan winkeltjes maakt dat we onze noodrantsoenen nauwelijks hoeven aan te spreken. Op onverwachte momenten wordt ons regelmatig iets toegestopt. Een enkele maal zien we zelfs andere fietsers en als we ze niet zien blijken er kaartjes op onze zadels te liggen. Buiten de steden is het zeer rustig op de weg. Geen zware vrachtwagens en over het algemeen rustig rijdende auto’s. Dan heb ik het natuurlijk wel over de Lada’s en niet over de snelle zwarte BMW’s met verduisterde ramen. De bestuurders van deze vehikels leven duidelijk in een andere wereld. Voorzichtig concluderend meen ik te mogen stellen dat Armenixeb een geweldig fietsland is voor toerfietsers tot fanaten waarbij de eerste groep sterk geholpen is door het feit dat men bijna overal kan smokkelen door stukjes met openbaar vervoer of taxi af te leggen.

Cultuur
Dit jaar hebben we nimmer zoveel historische plekken en gebouwen bezocht alsmede musea. Je kunt er hier ter plekke eenvoudig niet omheen. Het hele land ademt een diepgeworteldheid in cultuurhistorie uit. Niet alleen in de zin van het huidige Armeens Apostolische geloof maar ook in de nog hedendaags aanwezige verbondenheid met de veel oudere natuurgodsdiensten die sterke overeenkomst vertoond met onze Keltische en Sjamanistische geschiedenis. Bij Zorats Karer vindt men bijvoorbeeld meer dan 200 opgerichte stenen die sterk aan Stonehenge doen denken. In de stenen zijn meer dan 5000 jaar voor Christus loepzuivere gaten gemaakt die diepe bewondering verdienen. Kerken en kloosters zijn vaak van enkele eeuwen na onze jaartelling en gevestigd op de restanten van oudere tempels die op hun beurt weer op krachtplaatsen opgericht zijn. Natuur en Cultuurhistorie zijn zo onlosmakelijk met elkaar verweven dan het niet mogelijk blijkt over een der vakgebieden aparte documentatie te verkrijgen.We zijn nu terug bij Nelly die ons heeft voorgesteld aan haar familie in hun buitenhuis aan de voet van de Aragats alwaar we te horen kregen het nieuws van de staatstelevisie te hebben gehaald.De volgende dagen gebruiken we om te praten over toekomstige samenwerking en het doen van boodschappen om maar niets te missen van dit fantastische land.

Tot volgende week,

Gert

Yerevan

Foto’s zijn te zien op:
Foto’s Josemieke

en:
Foto’s Gert

Het was een drukte van belang bovenop de Vorotan-pas; erwerd fruit en ijs verkocht, er was een waterpunt met erg lekker bergwater, enhet uitzicht was adembenemend mooi.

Onze tocht vervolgd, eerst een flinke afdaling en laterkleine klimmetjes en afdalingen. Het was iets bewolkt, heerlijk frisseberglucht met flink wat wind. Het leek er wel voorjaar vanwege de bloemenprachtin de weilanden en het rook heelijk naar kruiden. We zagen veel roofvogelsvliegen waar Gert ongetwijfeld nog de namen van zal noemen.

We fietsen langs het Spendaryan reservoir, een heel grootmeer met een iddylisch bloemenland er langs. Bomen en strand, en geen mens tebekennen. Heel aantrekkelijk om te blijven, maar we wilden allebei fietsen, dushebben we er een tijdje rondgelopen; het pad was bezaaid met obsidiaan, waar ikheel hebberig van werd, maar ik heb me beheerst en 1 steen meegenomen. Het iseen  vulkanische glasachtige zwarte steenmet een mooie zilverige diepe glans en we zagen hier ook een bruine variant. Dehele etappe  was van een indrukwekkendeschoonheid, die eigenlijk met geen pen te beschrijven valt en ook niet goed tefotograferen.

De weg is goed onderhouden, het is niet erg druk ;wezagen een platgereden vosje liggen. Overal zien we bijenkasten en er wordthoning verkocht aan de weg.

We vonden zelfs een restaurantje langs de weg waar weforel uit het meer aten. Lekker klaargemaakt , gepocheerd, en buiten opgegetenonder een gammele parasol die steeds in de wind mijn ogen probeerde uit testeken met zijn losse balleinen. Dit restaurantje en de andere die ik zaghebben allemaal verschillende kamers waar je met je eigen gezelschap kunt eten.Een hardpratende vrouw uit een ander gezelschap kwam naast me zitten om evenhet naadje van de kous te vragen.  Toenwe bij de fietsen terugkwamen zat er een kaartje van een ander fietsgezelschaponder de snelbinders; Tsjechen die van Georgie via Armenie weer terug naargeorgie fietsen. We zijn ze niet tegengekomen dus gingen ze waarschijnlijk deandere kant op richting Jerevan.

Gebaald omdat we het tweede meer met dorpje, waar wewilden kamperen, voorbijgefietst zijn, waarschijnlijk net een berg ertussen,zodat we het niet konden zien liggen ( er wordt niets aangegeven) zodat we erpas bij de afslag Sissian achterkwamen. Terug had ik weinig zin in, dus zijn wede weg naar Sissian ingeslagen , erg dalen, dat moet ik morgen  allemaal weer klimmen! Een prachtige ruigeplek gevonden aan een wild stromende rivier, waar ik de tent met rotsblokkenvast moet zetten. Het koelt sterk af, er viel een onweersbuitje en het waaitstevig. Gert is weer even naar het plaatsje gefietst om wat boodschappen tedoen ; hij komt terug met een heerlijk wijntje. Ik kijk naar de bergwandtegenover me en verwacht ieder moment een beer.

x91S morgens in Sisian boodschappen gehaald en via eenandere weg weer terug naar de hoofdweg richting Goris. Twee km. ervoor ligt opeen bergtop een steencirkel en twee stenenrijen uit de bronstijd zo?n 5000 jaar vc.; Zorats Karer. In desteencirkel zijn graven gevonden en in de rijen rechtopgezette basaltstenenzijn gaten geboord. Er wordt gespeculeerd over de functie, sommigen zien  er astronomisch meetmateriaal in. De schapenstaan op een kluitje bij elkaar tussen de oeroude stenen; ze lijken er staandete slapen, en alleen een lammetje tilt nieuwsgierig zijn kop op.  Het geheel ligt prachtig in het wijdselandschap. Behalve een stijle klim in het begin buiten Sisian was deze weg goedte fietsen. Bij de hoofdweg kwam er weer een flinke klim die ik gedeeltelijkfietsend, gedeeltelijk lopend deed. Gert heeft mijn fiets ergens de berg opgefietst terwijl ik bij de zijne bleef tot hij terugkwam. Een herder van eenkudde koeien kwam me helpen , hij gaf mij zijn herdersstaf te dragen terwijlhij Gerts fiets de berg op ging duwen. Hij wees op de kaart aan in welk dorphij woonde en riep onderwijl af en toe iets naar zijn koeien op de berghelling.

We zochten een restaurantje wat op de kaart staat maarniks gevonden; het enige huis is vervallen en bewoond door een oude vrouw, dienaar buiten kwam om ons te bekijken. Met mijn boekje een en ander  uitgewisseld en gevraagd of we ergens kondeneten. Pas 20 km verder. Ze liet er geen misverstand over bestaan dat ze nietblij was met mijn blote benen; daar moest iets overheen. Die van Gert vond zeblijkbaar prima zo, daar zei ze niks over, terwil ik tenminste nog een jurkover mijn fietsbroek droeg. Zelf droeg ze lange zware rokken en een mutsjewaarin ik naald en draad ontwaarde. Er stroomde water uit een slang waarmee weonze flessen vulden en iets verderop sloegen we ons kamp op op de berghelling,op 2000 m. hoogte, bij de Metz Ihskhanasar, een berg van 3500 m. hoogte waar wewat streepjes sneeuw op ontwaren, als lijntjes cocaine voor god. Ik ben weerbekaf maar, eenmaal van de fiets af geniet ik weer van het prachtige uitzichten heb weer energie om de tent op te zetten. Gert kookt een lekker maaltje, wetrekken warme kleren aan tegen de kou en zijn helemaal tevreden met het kijkennaar het cirkelen van de roofvogels en het onder gaan van de zon.

Na een slechte nacht met veel spierpijn, rugpijn enonrustige dromen had ik een baaldag. Ik had geen greintje energie en kwam geenberg op. Gert heeft me gedwongen om door te gaan door steeds mijn fiets weereen helling op te duwen, en ik had niet eens de energie om te besluiten een dagte rusten. Bovendien wilde ik ook graag eindelijk in Goris aankomen, de weg waslang en er stond geen huis geen dorp niks, harde wind tegen, en nergens eenriviertje of meertje. Ik voelde me alsof ik aan een strafkamp deelnam. Dacht;waar ben ik in godsnaam nu weer mee bezig, ik lijk wel gek!

Nou ja, uiteindelijk volgde een lange afdaling naarGoris, een stad met een mooie sfeer tussen de bergen in geklemd, met veellevendigheid en een plekje waar we kunnen overnachten  in een bed, douchen en meer van dieluxigheden.

Je ziet de oude stad liggen in de bergen; uitgehaktepoorten en soms daaraan gebouwde stenen huizen, allang allemaal verlaten.  Met een taxi ( lada) gaan we bergop naarTatev, via de duivelsbrug, een onwerkelijk mooie plek in de Vorotan-canyon. Inde diepte zie je de Vorotan stromen, en de rotsen reiken naar elkaar toe zodater een brug ontstaan is in het landschap. Er zijn twee mineraalhoudendenatuurlijke bassins waar je in kunt zwemmen ; het water voelt zijdezacht aan.De weg verder omhoog is erg slecht en Sergej, onze chauffeur, zegt steeds overzichzelf; super- sergej, of super-lada, over de capaciteiten van  zijn auto. Bij Tatev ligt een wonderschoonkloostercomplex,  gedeeltelijk ruine,waar we verbaasd doorheen lopen; een wirwar van gewelfde ruimtes rondom eenkerk uit de elfde eeuw. Er hing een bord waarop bleek dat vrouwen alleen metbedekt hoofd en schouders naar binnen mochten. Voor mannen golden diebeperkingen niet, maar die mochten weer niet dronken naar binnen, wat vrouwenklaarblijkelijk dan weer wel mochten. Een rijkdom aan steen-inscripties enbeeldhouwwerk aan en om de kerk. Een lange hoge katchhar waarvan gezegd wordtdat je eraan kon waarnemen dat er een aardbeving kwam, of dat er paardenhoevennaderden. De lange weg terug aanvaard, Sergej werd me iets te handtastelijk enzelfs zoenerig als we even stopten langs de weg, zodat ik hem serieus moestterugfluiten. Gert toch maar even gewaarschuwd,want  die zou het nog niet merken alsik dood neerviel. Toen ik twee grote zwartwittevogels zag cirkelen heb ik niks tegen Gert gezegd, omdat dat zijn aandacht weerzou afleiden; Het zijn hoogstwaarschijnlijk aasgieren geweest.

Weer terug in Goris hebben we een taxirit geregeld terugover de Vorotan-pas naar de top van de Selim-pas, zodat we in de buurt van hetSevanmeer komen. Vanaf de pas gaan we weer fietsen. De fietsen worden dit keertoch op de auto gebonden, we zullen zien….

Op onze laatste dag in Goris wandelden we de berg op omde oude grotwoningen te bekijken; de laatste bewoners zijn er pas in dezestiger jaren uitgegaan. Nu zie je nog wel dat ze als opslag of stal gebruiktworden. We zagen in de stad iemand wol schoon slaan met stokken. Toen we ereven naar keken bood de vrouw ons koffie aan, en we zetten ons neer op haarbankje. Ze vertelde dat ze 3 zonen in het leger had, waarvan twee in Karabach.Ze moest huilen toen ze erover vertelde; er vallen met enige regelmaat nog welslachtoffers in de grensgebieden, juist onder militairen.x06In de namiddagbezochten we het museum van een bekende Armeense schrijver, Axel Bakounts (hiergeboren, nu is zijn huis museum). De museum direkteur leidde ons rond en gafonverstaanbare toelichting bij het foto materiaal en de oude meubels. Daarnanam hij ons mee naar zijn kantoortje om een borrel te drinken, en nog een, ennog een. Hij draaide prachtige muziek, die helaas niet op cd bestond, met eenmelodieuze herdersfluit. Toen ik vertelde van mijn liefde voor de Armeensemuziek liet hij een cd horen van de sopraan Lusine Zakarian dieook traditionelemuziek vertolkt, waaronder Komitas; echt prachtig. De museum direkteur raaktesteeds meer bewogen en vond dat we allemaal ??n waren, uit welk land danook afkomstig, wat wij natuurlijk beaamden en waar we samen op dronken.Hijhuilde toen hij van zijn overleden geliefde vertelde. Hij werkte al meer dan 40jaar in dit museum en was blijkbaar erg blij als er bezoek kwam.

We reisden verder vanaf de Selimpas ( fietsen op de taxiging prima) bergaf richting Martuni aan het Sevan meer.We fietsen er omheenrichting de zuidkant en de oostkant. We hebben alle soorten weer, eerst regenen onweer dan zonnig met flinke wind. Fietsen gaat hier heel redelijk en westaan iedere avond met de tent aan het meer; soms in een bos, soms op eenhooiveldje, dan weer op een strand. De natuur is prachtig met de oprijzendebergen aan een kant vol paarse bloemenvelden en het turkooise meer aan deandere.Nu we de noordkant naderen is er meer toerisme en drukte. Vandaag gafeen buurman op het strand ons kersen, vanmiddag stopte er een auto om onsgroente te geven. Onze laatste nacht aan het meer, bij Tsovagyugh sliepen we ophet strand van een gestript Sovjet-hotel, waar de vergane glorie vanaf droop.Er kwamen wel Armeense toeristen en we raakten in gesprek aan het kampvuur vaneen 26 jarige priester met zijn 19jarige vrouw( dat is in Armenie eengeaccepteerde levenswijze voor een priester; mogen de onze ook wel eens overwegen)die student was aan de kunstacademie in Jerevan. Er werd uitgewisseld overgeloof en er werden  Armeensevolksliedjes gezongen, ook door mij.

Vanaf de noordkant van het meer fietsen we de Sevan-pasop, een stevige maar haalbare klim die weer indrukwekkende landschappen laatzien. Daarna een enorme afdaling die veel concentratie vroeg omdat we na de pasweer samenkwamen met het snelverkeer dat door de tunnel kwam. Zo kwamen we inDilijan, een langgerekte plaats in het dal van een bosrijk natuurgebied , bijhet gasthuis van Nina,Anna en Hazar, waar de eerste dag veel rugzaktoeristenzijn die de was moeten doen en zich klaarmaken voor de vervolgtocht; Zwitsers,Tsjechen.x06Onze gastheer blijkt zelf voor taxichauffeur te willen spelen enbrengt ons naar een hoog bergmeertje(wat schrikbarend toeristisch bleek),vanwaaruit we een wandeltocht door de eiken- en beukenbossen maken, dwars doorde bergen tussen de bloemenpracht door glibberend  op modderige paden  naar het Ghoshavank-klooster uit de elfde eeuw. We verloren ergens de weg enmoesten op aanwijzingen van boeren die daar het hooi binnenhaalden steil naarbeneden klimmen naar het klooster dat we in de diepte zagen liggen. Het heeftlang als bibliotheek en school gefunctioneerd maar in de 14de eeuw werd het platgebranden veel herstelling is pas van de 17de eeuw. We werden  weer opgehaald door dezwager van Nina. In deavond aten we barbecue, ofwel Koravats met de uitgebreide familie van Nina. Netals bij ons bereiden de mannen het vlees, de vrouwen doen de rest. We bezochtenin de omgeving ook het klooster van Hagadzin, vanwaaruit een pad door de bergenterug naar Dilijan gaat. Het staat als vrij zwaar aangeschreven, 3,5 uur lopen.Maar dat was een understatement; het pad was totaal overwoekerd door berenklauwen brandnetels en wel zo dicht dat er nauwelijks doorkomen aan was. Met zijnmes sneed Gert ons een weg door de jungle, we brandden van de brandnetels, hetwas net Indiana Jones ; ik had visioenen dat we maanden later overwoekerd doorkleefkruid en opgegeten door de gieren gevonden zouden worden. Maar na urenkwam er toch weer een pad in beeld en dalen we af. Bij een militairoefenterrein  waar we een stukje overheenmoesten was een enorme explosie van een granaat of zoiets, waardoor ik mijnleven in een flits aan me voorbij zag trekken; ik had niet het idee dat ik nogbelangrijke dingen moest doen, sterven was prima maar dan liever wel in eenklap. Het bleef rustig tot we er weer voorbij waren en toen hoorden we weer zo?nexplosie. Erg spannende tochtjes voor toeristen verzinnen ze hier.  Terug in Dilijan na 6 uur zaten onzegastvrouwen en heer al ongerust op ons te wachten. De verlichtings-gel die ikvan Anton meekreeg heeft hier wonderen verricht voor de brandende armen enbenen. Bij de buren van ons gasthuis werd met veel hulp honing bereid waar degasten uitgebreid bij uitgenodigd werden en getrakteerd op honing uit de raat.We aten met een jonge nederlander Frederik die op wereldreis was en twee francaises; morgen gaan we naarJerevan terug.

Hartelijkegroet van

 

Josemieke

Zaterdag 10 juli, Yerevan, pension

We hebben alles gepakt en ik zet zo de wekker om 6:30, zodat we morgenvroeg voor de ergste hitte de stad uit kunnen rijden het echte avontuur tegemoet. We kunnen spullen die we niet meer nodig hebben hier achter laten daar we afgesproken hebben hier 4 augustus terug te komen. We hebben de belangrijkste telefoonnummers in mijn mobiel gezet en kunnen de exman van Ruzana bellen om te bemiddelen bij de kosten voor de fietsen op de terugreis. Nu gaan we eerst slapen na een enerverend begin.
Vedi, 21:34 Onder de kersenboom. Vandaag voor ons doen schandalig vroeg opgestaan en de laatste spullen ingepakt. Nelly heeft nog een heerlijk ontbijt klaargemaakt en Josemieke heeft nog gekeken op de weblog, geen berichten. Natuurlijk had ik weer een lekke band. Verwisseld na controle buitenband en hartelijk afscheid genomen. De fietsdozen en wat overbodig materiaal achter gelaten en vol goede moed een weg door de buitenwijken van de stad gezocht. Uiteindelijk naar veel omwegen gevonden en een stuk langs de snelweg gedaan. Vandaag is de dag van de berg Ararat. Vanmorgen was hij voor het eerst zichtbaar vanuit ons pension en we hebben hem tot nu toe steeds kunnen zien. Echt een openbaring zo aanwezig als hij is, zelfs op veertig kilometer komt hij binnen alsof je aan de voet staat.

De rivier en de spoorweg volgend dalen we langzaam af. De hitte is weer ondraaglijk en we zijn blij onder een brug in de schaduw te kunnen schuilen. Een jongen verkoopt meloenen en tomaten. We gaan voor een watermeloen van vier kilo. Helaas vraagt de jongen x804, hetgeen voor dit land veel te veel is. Dan maar twee tomaten. Onderweg zien we veel Ooievaars, soms wel vier jongen op een nest. De velden zijn opvallend groen door het uitgebreide en goed onderhouden irrigatiesysteem. Verder veel Bonte kraai, Hop en Bijeneter. In Vedi gaan we op zoek naar een op de kaart aangegeven meer. Door de hitte halen we dit niet. We zetten onze tent op in de schaduw van gele kersenbomen. Een irrigatiekanaaltje dient als bad. Vanonder de boom hebben we een fantastisch uitzicht op de Ararat aan de ene kant en het kale, geel tot bruinoranje gekleurde bergmassief aan de andere zijde. Hier gaan we morgen naar toe. Een reusachtig, op onze Meikever gelijkend, insect laat zich rustig fotograferen. Even later komt de boer op bezoek om te vragen hoelang we blijven en of we niet liever binnen slapen. Toch handig dat ik nog wat Russisch versta. Een nacht en we slapen liever in de tent. De boer neemt afscheid, verlegt vervolgens met een lange spade de stroomrichting van een kanaaltje om zijn gewassen van broodnodig vocht te voorzien, drinkt nog wat met vrienden en keert huiswaarts. Ondertussen nuttigen wij een op mijn schoongemaakte primus bereidde pasta-maaltijd en genieten van de rust.

De wekker loopt om zes uur af. We ontbijten met Armeense koffie en chocoladecroissants, breken de tent af en doen nog wat boodschappen in het dorp. Hierna volgt een klim van 20 km tegen 4%. In de ochtend goed te doen. Veel toeterende auto's en zwaaiende mensen. Een tegemoetkomende auto stopt. De bestuurder blijkt een plaatselijke bakker en geeft ons een ovenvers brood. Rond een uur of een geeft Josemieke aan niet verder te kunnen. Ik sjouw de fietsen de berg op naar een van de schaarse bomengroepen. Ook hier blijkt een irrigatiestroompje te lopen. Net genoeg voor een verkoelend ligbad. Ik besluit boodschappen te doen in het tien kilometer verder en achthonderd meter hoger gelegen dorp, Lusashogh, terwijl Josemieke de tent opzet en ons bivak gerieflijk maakt. In de volle zon, weliswaar zonder bepakking, blijkt het toch een fikse opgave. Het adembenemende uitzicht vergoedt echter veel. Overstekende hagedissen, een Raaf en een Steenarend maken het plaatje af. Boodschappen gedaan en met een rotvaart de berg afgesuisd. Na een rustperiode nog even naar het lager gelegen dorpje, Shaghap, gefietst om koel bier en warme wijn te halen. Kreeg in het winkeltje nog een stuk zelfgemaakte kaas cadeau. Aan het watertje de nog koele biertjes soldaat gemaakt onder het genot van zoute pinda's en pistachenoten. De rode wijn voor bij het eten wordt met behulp van het beekje richting kamertemperatuur gebracht. Libellen, waterjuffers en vlinders houden ons aangenaam gezelschap. De pastamaaltijd smaakt heerlijk mede dankzij de verse Salie die Josemieke nog even plukt. De Ararat kleurt prachtig in het avondlicht terwijl een verfrissend bergwindje voor een aangename verkoeling zorgt. Moe maar voldaan leggen we ons ter ruste.
Maandagochtend komen we tot de ontdekking dat de beklimming die we meteen voor onze kiezen kregen te zwaar was voor Josemieke. Besloten om te gaan lopen. Afgewisseld met kleine stukjes fietsen op de wat minder steile delen de afstand toch in een kleine drie uur gehaald. Water ingenomen bij de bron in Lusashogh en een weinig later de naamloze pas, terwijl ze toch boven de tweeduizend meter ligt, bereikt. Na een flitsende afdaling via Lanjar en de snelweg die Yerevan met Megri in het uiterste zuiden verbindt, was een klim van anderhalve kilometer toch weer te zwaar. Rustend op een beschaduwd bruggetje kregen we een ruime handvol gele kersen van zojuist gearriveerde pluksters. Josemieke's fiets naar boven geduwd en daarna zelf fietsend de Tukh Manuk pas op 1795 meter bedwongen. Boven op de pas in het Frans aangesproken. Nederland heeft slechts zilver. In de allerlaatste minuut van de verlenging heeft Spanje het net iets beter gedaan. Daar gaat ons gratis bier in Yerevan. Een snelle afdaling onderbroken bij een restaurantje. Besloten op het heetst van de dag een warme maaltijd te gebruiken. Binnen is het aangenaam koel en we krijgen Armeense sjaslik met een heerlijke salade en vers vruchtensap. De jongen vraagt even op de fiets te mogen. Ik maak een foto van hem op Josemieke's fiets. Aan de mijne met de rare klikpedalen heeft hij zich niet gewaagd. Van een agent die vijf jaar in Duitsland heeft gewerkt krijgen we te horen dat hij ons trakteert op koffie en meloenen. Ze controleren hier auto's en kunnen zich regelmatig verfrissen met koele drankjes. We wisselen adresgegevens uit met de eigenaresse en de jongen en vervolgen onze afdaling. Josemieke waagt het na enige aarzeling een vrachtauto te passeren waarna het invliegende vaart verder gaat. Voorbij Chiva besluiten we een plekje aan de rivier te vinden. Mooi stukje gevonden. Terwijl mijn geliefde zich ontfermd over de inrichting van ons kamp, rijd ik terug naar Chiva om de hoognodige bevoorrading te verzorgen. Drie winkeltjes waren nodig om alles zo koud mogelijk te verkrijgen. Teruggekomen leg ik ter gelegenheid van Josemieke's verjaardag een badkamer aan. Overlast gevende begroeiing verwijderd, een verdieping aangelegd ter hoogte van een platte zonsteen en benedenstrooms een dam gebouwd ter verhoging van de waterspiegel. Bovenstrooms een tweede dammetje gebouwd ter regulering van de stroomsterkte en enkele op onze Tijgerspin gelijkende exemplaren met web en al verwijderd.
Ook de koelkast bevindt zich in de beek. De avondmaaltijd bestaat uit brood, kaas, diverse vleessoorten en overheerlijke tomaat.
Na het eten worden we overvallen door hordes van genoemde meikeverachtigen. Ditmaal geen muggen die de liefde van mijn leven de tent indoen vluchten.
Op dinsdag besloten een rustdag te nemen. Alletwee lekker ons eigen ding doen en alleen genieten. Ik kan mijn schrijfwerk bijwerken, het bad verfraaien, terwijl Josemieke geheel verdwijnt in haar mini-leesboek. Mijn broer gebeld en gefeliciteerd met zijn verjaardag. Prima verbinding. Goed idee om een plaatselijk mobieltje aan te schaffen. Een Wielewaal scheert laag over de tent. Blauwe, groene en paarse waterjuffers dartelen in de badkamer terwijl de was binnen het uur droogt.
Straks doe ik nog even boodschappen en kabbelen we rustig naar het eind van de dag.
De wekker van zes uur bewust genegeerd. Door de bewolking is het nog lekker fris en wij zijn nog heerlijk moe. Een uur later toch maar koffie gezet op Armeense wijze en licht ontbeten. Gisteravond begrepen wat die 'Meikevers' hier toch zo massaal doen. Het antwoord voltrok zich vlak bij mijn hoofd. Eerst stortte het vrouwtje zich met ware doodsangst op een iel ogend wilgetwijgje. Deze hangt meteen 10 cm lager. Daarna duikt het mannetje met brute kracht op haar. Weer 10 cm lager. Vrijwel onmiddellijk start de paring, die wel een kwartier duurt. Zonder om te kijken verdwijnt het mannetje terwijl vrouwlief een zelfde tijdspanne nodig heeft om bij te komen. Later stort zich een volgend insect in de wilg. Ditmaal een tien cm grote groene sprinkhaan. Josemieke was al bij de invasie der meikevers de tent in gevlucht, voor mij werd het nu ook tijd.
Na het ontbijt in een snelle afdaling naar Areni, gelegen in het dal van de Arpa. Bij de eerste brug het restaurant gevonden aan de voet van de klim naar het kloostercomplex Noravank. Het restaurant bleek nog gesloten mar we konden wel ons afval van twee dagen kwijt. We besluiten onze fietsen onbeheerd achter te laten en te gaan lopen, in de hoop op een lift. Blijkt er een taxistop te zijn. Even later staan onze fietsen onder toezicht en zitten wij in een 4W Lada die ons in een mum van tijd via smalle wegen en vele haarspeldbochten voor x804 bij de poort van het complex afzet. Prachtige plek met veel aandacht voor details. Josemieke zal daar in haar verhaal ongetwijfeld meer aandacht aan besteden. Ik beperk me tot het vermelden van de prachtige rotsen, het mooie licht, het lekkere water en de vele vogels die dwars door de kerk vliegen en rusten in een kruis. En bovenal natuurlijk dat ik eindelijk een foto heb kunnen maken van God!

Na een eenvoudige maaltijd met koffie besloten de acht kilometer terug te voet af te leggen. De inmiddels weer gloeiende koperen ploert in onze rug laat zich aangenaam vergezellen door een stevig bergbriesje. Halverwege ontwaren we een grot die gexebxploiteerd word als cafxe9. Blijkt tevens een uitvalsbasis voor natuurstudie en natuurbescherming. Foto's laten het bijvoederen van gieren zien – alle Europese soorten zijn hier vertegenwoordigd – en het vangen van slangen, berensporen, gevangen wolven en een opgezette Syrische panter, hier helaas verdwenen. Het cafxe9 is een aangename mengelmoes van alles waar men hier trots op is. Alleen een traliehek trekt de aandacht. Met de auto of met de fiets rijdt je hier zo voorbij. Nog een andere grot bezocht waarvoor we een spannende klim moesten maken en via informatieborden begrepen dat deze plekken essentieel zijn voor de vele soorten vleermuizen, waaronder fruitetende.x06Beneden aangekomen blijkt het restaurant inmiddels wel geopend en we wagen ons aan een biertje en overheerlijke yoghurtsoep. De fietsen weer gepakt en stroomopwaarts langs de breed uitwaaierende Arpa gepedaleerd. Een door het dreigende wolkendek priemend zonnestraaltje belicht een nabij passerende Bijeneter. Even later ontploft de bidon van mijn teerbeminde. Het koolzuurgas is niet te houden bij deze nog steeds hoge temperaturen. Vlak voor Yeghegnazor stijgt de weg onverwachts fors. Ons pension is met behulp van twee jonge voetballertjes waarvan de Engels sprekende voor Nederland is en zijn mindertalige vriendje voor Spanje. We hebben een prachtig uitzicht, warm water en vrij internet. Alleen de jacuzzi ontbreekt. Wel hebben we vrij uitzicht op een privezwembad.

Foto's zijn te zien op:

http://picasaweb.google.com/Europeesavontuur/FotoSArmenie2010?authkey=Gv1sRgCLrXx4jLpcn2HA#

Met vriendelijke groet,

Gert

Aangekomen in Vedi, na 78 km fietsen vanuit Jerevan. Vanmorgen liet voor het eerst de berg Ararat zich zien; echt indrukwekkend zo dichtbij als hij dan ineens is.De hele dag fietste de berg met ons mee. Voor de middag was goed te doen, na twee uur werd het voor mij zwoegen vanwege de hitte..We kregen ergens van een oude vrouw water aangeboden, en toen we verder gingen sprenkelde ze water op de grond voor ons. Een gebaar als een zegening.
Nog geen bergen, maar we hebben nu voluit zicht op de kaukasus; prachtige ruige kale bergen met rode en gele steenlagen. Morgen begint het klimmen.
We hadden een meertje op de kaart gezien maar dat hebben we niet gevonden. Gert ging nog wat op onderzoek terwijl ik de schaduw al opzocht, maar ik wilde niet dat hij ver ging omdat we steeds aangesproken werden door dronken jongemannen in autos die naast ons kwamen rijden. Ik voelde me wat onveilig, maar nu is het beter. We zetten de tent op in een kersenboomgaard met veel schaduw en de eigenaar kwam even polshoogte nemen en vragen of we niet binnen wilden slapen; er zaten slangen, gebaarde hij. We wagen het er op. Er loopt een stroom bergwater door een betonnen geul om het land te irrigeren, en in dat ijskoude water ben ik gaan liggen en werd ik door de sterke waterstroom helemaal schoongespoeld.
Wat is water toch heerlijk. Gert was wat stil vandaag maar maakt nu al de hele avond grapjes ; ik lig dubbel van het lachen met die droge humor van hem.
De volgende ochtend( die van de WK finale) om 6 uur op en om 8 uur vertrokken. Meteen  begon de weg te klimmen; niet heel steil maar wel voordurend. De beloning voor het zwoegen ( ik heb het erg zwaar) is een geweldig berglandschap vol groeven en spleten, Er loopt een rivier doorheen die soms boven soms ondergronds gaat. Na 10 km. in het eerst volgende dorp gerust, en nog fit voor weer 10 km klimmen.
In de schaduw van een winkeltje wat gegeten en gedronken. Ik was echt moe maar als ik in de schaduw zit voel ik dat niet meer en denk ik nog wel weer 10 km. te kunnen; mooi niet, na twee km. kon ik niet  meer verder, kapot.Mijn beenspieren zeggen ho , genoeg voor vandaag, de taal van het lichaam wordt hier heel  toonaangevend, wat mijn hoofd ook denkt dat het graag zou willen bereiken.
Boven op een berg met een bomengroep en een waterstroompje heeft Gert de spullen omhoog gezeuld . Ik zit daar nu onder een boom van het schitterende uitzicht te genieten en de totale rust, terwijl Gert naar het volgende dorp is gereden (is verder dan terug maar hij wil wel even lekker op zijn tempo fietsen en de tocht voor morgen verkennen). Hij haalt extra water en wat te eten, terwijl ik bij mag komen en het kamp zal opslaan.
Hier vier ik blijkbaar mijn 48ste verjaardag, op een berg in de Kaukasus, boven mij een stroompje water, onder mij een kudde koeien met herders op de berghelling. Ik vind het geweldig en het afzien is alweer vergeten.
De zon is  tot 12 uur nog vriendelijk, maar na de middag geeft hij een medogenloze hitte, die hier in de bergen soms verlicht wordt door een beetje wind. Heel spannend om af te moeten wachten hoe ik reageer op extreme inspanning in deze extreme omstandigheden.Ik stel me voor hoe hier vroeger avonturiers  onder dezelfde omstandigheden een weg zochten voor hun handel,en zonder kaarten en moderne hulpmiddelen een doorgang vonden voor de zijde-route.
Prachtige zonsondergang, lekker in het bergstroompje gelegen en de volgende dag weer om 6 uur op. Mijn verjaardag begon met een  fikse huilbui; omdat ik de berg absoluut niet opkwam. Te steil voor mij. Ik zag de hele reis in duigen vallen vanwege mijn onvermogen om passen te beklimmen. We zijn die 10 km. omhoog gelopen, wat wel de armspieren traint, en soms bij een lichtere steiging gefietst. Erg erg erg zwaar, bloed bloed heet ,maar doorgezet en beloond met indrukwekkend uitzicht over de bergen. Helemaal boven was een dorp (waar Gert dus gisteren gewoon heen gefietst is voor boodschappen!) waar we water uit de dorpskraan in onze flessen deden en nog wat eten kochten. Daarna een magnifieke afdaling in een fractie vande klimtijd.
De  kleine pas daarna was  voor mij alweer teveel van het goede, maar gelukkig vonden we en eethuisje waar we kebab aten en tomaten- salade en kaas bij aardige mensen.  Daarna nog een geweldige afdaling waarbij we op gegeven moment een vrachtwagen moesten inhalen omdat die zo traag ging.De wegen zijn goed geasfalteerd, ik moet bij hoge snelheid wel uitkijken voor die lapjes reparatie-asfalt, die de zwaarbeladen fiets enigszins lanceren.
Onderweg gebeuren verrassende dingen; iemand gooit terwijl we fietsen vanuit een auto water over ons heen, wat, na een eerste verontwaardigde schrikreactie, echt heerlijk is. Iemand  geeft ons een versgebakken brood. Zittend bij een boomgaard komt een meisje ons kersen brengen. De politieman bij het eethuisje die duits spreekt uit een vorig leven betaalt onze koffie en meloen.
Onderaan de weg langs een riviertje ons kamp gemaakt; je ziet aan de begroeing op de kale bergen waar water moet zijn en ook schaduw. Gert heeft als verjaardagskado een dam gelegd in de rivier en een gedeelte daarmee verdiept zodat ik een badkamer heb. ( toch bijna een jackuzi, Ruzanna !)Ook heeft hij de dikke gele tijgerspinnen weggehaald die daar hun web hadden gemaakt. S`avonds cirkelen  meikevers als slagschepen om ons heen die ik toch liever niet tegen mijn hoofd voel botsen. Ze worden erg aktief in de schemering en jagen me de tent in door rakelings langs mijn gezicht  te helicopteren.
We zitten in de provincie Vayots Dzor, tegen de west-grens aan met Azerbeidjan. We denken na over alternatieven voor de zwaarste stukken , bv. een busje huren dat ons op de pas zet en verder zoveel mogelijk langs de rivierbeddingen fietsen.
De ochtend erna om 6 uur zijn we allebei niet gemotiveerd om op te staan en besluiten uit te slapen om er een heerlijke rustdag van te maken ; lezen, schrijven, in het riviertje liggen; het is er een ideale plek voor met de hele dag schaduw onder de noten-bomen en over het water hangende wilgen.( Ruzanna vertelde dat de treurwilg de nationale boom is van Armenixeb.)
Ik lees het mini-boek dat ik van Carel en Vero meekreeg; Alles is verlicht, van Jonathan Safran Foer. Ik heb in tijden niet meer zo genoten van een roman.
Verder gefietst door een wijnstreek ( overal kraampjes met colaflessen vol wijn langs de weg) naar Areni, waar de afslag ligt naar het klooster van Noravank. We plaatsten onze fietsen bij een restaurant en konden voor 2000 dram(4 euro) een lift krijgen 8 km de berg op. Het klooster-complex lag erg mooi boven in de rood-gele bergen aan het eind van een  diep ravijn, waar een riviertje door stroomde. De gele steen was binnen en buiten zeer gedetailleerd bewerkt met uitgehakte versieringen die wel wat aan keltische vormen, maar ook wel aan de vormen in mijn sieraden deden denken. Doorgaande vloeiende vormen die de oneindigheid  symboliseren. Zelfs een afbeelding uitgehakt boven de ingang van god als man! Je moet er maar opkomen…. Prachtig werk uit de dertiende eeuw .  Het geheel is goed onderhouden en er waren die ochtend nog meer toeristen, vooral Armeense denk ik. We liepen de weg door het ravijn terug naar beneden  , het was rijk begroeid met fruitbomen en bloemen  en overal zag ik openingen van grotten in de kale bergwand erboven. Er zijn wat wolken vandaag waardoor de hitte iets afneemt.
In een van die grotten bleek een cafeetje te zitten, waar we in de koelte wat dronken en we ontdekten dat hier een vorm van eco-tourisme op gang kwam en veel van de flora en fauna in kaart werd gebracht met behulp van vrijwilligers. Er werd ook schoongemaakt, dwz. zwerfvuil opgeruimd, wat in mijn ogen  hier inderdaad geen overbodige luxe is. Er zijn veel soorten vleermuizen hier in de grotten, zelfs een fruit-etende soort en  in de bergen zitten gieren, wolven, slangen. We klommen nog ergens de berg op om in een grot te kijken, en hebben onderaan het ravijn bij het restaurantje waar we de fietsen achterlieten een heerlijke yoghurt-soep gegeten .
Verder gefietst met nog een forse klim aan het eind tot Yegheghnadzor; in de lonely-planetgids stond een adres van een pensionnetje. Toen we de weg vroegen werden twee jochies door hun moeder meegestuurd om het ons te wijzen, helemaal buiten de stad bij het voetbalveld, waar ze toch gingen trainen en zelfs een examen moesten doen. Ze waren benieuwd naar onze houding tov het voetbal gebeuren. Ik gaf ze een kadootje om ze te bedanken voor hun hulp; we vonden het pension, met eigen badkamer , sateliet–tv en internet met prachtig uitzicht over de bergen. De dochter van de eigenares, Armina spreekt erg goed engels. Ze bracht ons door haar moeder gewekte pruimencompote, van pruimen ter grootte van kersen, die we eerder die dag al zagen hangen aan de bomen.Er klinkt hartverscheurend mooie Armeense muziek, bij navraag blijkt de zangeres Varduhi Khachatrgan.(ga ik het nog op cd zoeken) Verbazingwekkend dit alles zo afgelegen buiten de stad aan te treffen.
Jullie zullen het niet geloven; zit ik nog even met mijn lief buiten op het plat dak, valt er met een klap een zwaar projectiel op mijn schoot , ik weet onbewust al wat het is en schiet vol afgrijzen  met een gil overeind; een dikke vette meikever! Gert vind het een mooie aanvulling op zijn  meikevers-paringsverhaal, ik zit echter niet te wachten op zo'n aanranding en ga naar bed. Hoera het regent!
In de stad is een grote hoofdstraat met vele winkeltjes waarvan er ook veel hetzelfde verkopen  . Er wordt gewerkt aan de straat en aan gebouwen, mensen zijn heel relaxed en vriendelijk, als je iets wilt vragen wordt er meteen iemand bijgezocht die engels spreekt . Veelal jonge mensen die het op school leren.
We konden een busje regelen voor morgen die ons met fietsen  op de Vorotan-pas brengt, en daarmee in de volgende provincie Syunik.

Groetjes Josemieke

Eerste dag in Jerevan/Armenie; bloedheet vanaf het vliegveld om 5 uur in de ochtend. Vreemd die vliegervaring; je bent er wel maar je bent er nog niet. Ik hoorde eens de uitspraak dat je ziel later arriveert na een vliegreis. Zoiets, alleen heb ik geen ziel. Het is hei?g en de ontmoeting met de berg Ararat, die je hier bij helder weer kunt zien liggen, is uitgesteld tot nader order. We zijn opgehaald door een behulpzame chauffeur met een gammel busje met enorme scheuren in de voorruit , Onze fietsdozen zijn zwaar gehavend aangekomen en morgen gaan we bekijken of de fietsen zelf heel zijn gebleven. Alles in het busje geladen en zo met ons hebben en houden afgezet in een nieuwbouwwijk van Jerevan waar zich het pension bevind van Nelly Sedrakian. We zijn haar enige gasten en  ze toont ons vol trots haar fonkelnieuwe pension. Het gebied was vroeger een wijngaard maar de grond leverde blijkbaar meer op bij verkoop per vierkante meter. Daar wordt nu aktief gebouwd door de nieuwe eigenaars , waarvan sommigen wonend in het buitenland .

Eerst een paar uur geslapen en daarna ons de onoverzichtelijke stad ingewaagd, met een Marschrutka ( busje waar zox92n 10 mensen in vervoerd kunnen worden)slalommend om kuilen in de weg en overig verkeer heen naar het eerste metrostation en vandaaruit (het openbaar vervoer kost hier nog 10 of 20 cent) naar het plein van de republiek ,waar we de meeste tijd doorbrachten met koortsachtig zoeken naar een pin-autoaat die onze bankpassen zou accepteren.

Opgelucht toen we die gevonden hadden, met Armeense Drams op zak onder de bomen op het plein wat gedronken en daarna een winkel gevonden waar Gert kaarten vond en ik handige conversatie-boekjes armeens.

Nelly had voor ons gekookt toen we terugkwamen en we hebben veel met haar gesproken ( engels) . We leerden over de Armeense humor, waar de Georgi?rs vaak het onderwerp van zijn, zoals in het verhaal over het alfabet; Mesrop Mashot maakte het Armeense alfabet en de Georgi?rs waren zo jaloers dat ze hem vroegen er voor hen ook een te maken. Nee nee, zei hij, geen tijd, maar ze bleven aandringen, terwijl hij net lekker spaghetti zat te eten. Op een gegeven moment was hij het beu; gooide zijn spaghetti tegen de muur en zei; hier hebben jullie je alfabet!

Nelly is erg behulpzaam , zoals trouwens iedere Armenier die ik tot nu toe tegenkwam;  vriendelijke, open mensen, of  ze je nu wel of niet verstaan.

Gert zijn fiets blijkt beschadigd , de ophangbeugel van de voorstuurtas heeft een breuk op 2 plaatsen. Hij denkt dat het nog wel te gebruiken is en we zouden verzekerd moeten zijn vanwege de dozen.

Op dag 2 wagen we ons per fiets in de chaos van het verkeer richting Echmiadzin, de kerkelijke hoofdstad van Armenie van 180 tot 340, toen het christendom de armeense godsdienst werd. Er is een kathedraal en, een schatkamer!

Heen probeerden we een alternatieve route uit voor de snelweg , wat ons deed belanden op een vuilnisbelt , tussen hopen rokend vuil en slalommend tussen glas door in de brandende hitte en steeds belaagd door valse honden. Ik had er en vreemde ervaring; ik was bang, door al die faktoren en het feit dat we niet zeker wisten waar de weg heen leidde, en tegelijkertijd genoot ik enorm van de spanning en de ondenkbare situatie waarin we verkeerden.

Na een laatste stukje snelweg, wat reuze meeviel door de brede vluchtstrook, aangekomen in Echmiadzin en daar drie kerken bekeken waarvan de eerste de meeste indruk op me maakte. Ook al van het jaar 300 af gebouwd, in 600 herbouwd.\

Met een geweldig mooie mysterieuze cripte, waar uitgehouwde stenen panelen stonden met oude armeense teksten ( er stond een huilende man bij die kaarsen aanstak) en een graf van een non die, tezamen met 13 zusters op gruwelijke wijze was vermoord toe ze bij een invasie door  een islamitisch land weigerde haar geloof op te geven. Bij navraag naar de relikwieen die erbij lagen werd me verteld dat het de stenen waren waarmee ze doodgeslagen was(!). Ook zo?n soort relikwie bevond zich in de kathedraal ; de speer waarmee Jesus aan het kruis in zijn zij gestoken is. Ik ben gek op dat soort verhalen en in de schatkamer waren veel overblijfselen van heiligen en heilige plaatsen in zilver en met edelstenen bewerkt. Ook een stuk van de Ark van Noach. Veel pronk en praal voor de gewaden van pausen en priesters . Wij dachten dat jezus wel erg zou moeten lachen bij de aanblik van  dat bloedserieuze gebeuren wat mensen ( en stiekum denk ik; mannen) ervan gemaakt hebben.

Terug fietsen was bergop en heel erg zwaar voor mij in de hitte; overal waar we stopten waren vriendelijke mensen die ons water brachten of moerbeien voor ons plukten toen we even de schaduw van die boom opzochten.

Goede ervaring, die me op de gedachte brengt om sx92morgens vroeg te fietsen en in de hitte van de dag te rusten. Maar hier in de omgeving van Jerevan schijnt het het heetst te zijn, dus misschien verandert alles weer na vertrek.

Vrijdag heb ik gebeld met Armen Alaverdyan, die op internet het Komitas-archief beheert, om te vragen naar bladmuziek. Hij kon het me digitaal leveren, maar adviseerde me om bij de bibliotheek van het conservatorium te vragen.

Daar troffen we Ruzanna nog, die de rector kende van het conservatorium en een afspraak voor me maakte. Hij gaat koormuziek voor me zoeken de komende weken, en als we terugkomen in Jerevan zoekenn we hem nog eens op. Ik ga hem een copie van onze oratorium-uitvoering van Avedissian kado doen.Ruzanna heeft ons geholpen met de aanschaf van een mobiele telefoon die hier werkt en liet ons een stuk van haar geboortegrond zien. We dronken koffie in haar favoriete jazz-club waar ook het filmfestival zich zal afspelen.

Morgen vertekken we vroeg richting de bergen dus duimen voor mij!

Josemieke

Dinsdag heerlijk uitgeslapen en de laatste check gedaan onder het ontbijt. Om half twaalf richting het station vertrokken nadat we nog net de vuilnisbak geleegd en wel binnen konden zetten. Maandagavond de nulpublicatie gedaan en de eerste reacties al mogen lezen. Op de een of andere manier lijkt het dit jaar nog spannender dan voorgaande jaren. Dat terwijl we onze reis nog nooit zo terdege hebben voorbereid. Zaterdagavond nog gastvrij ontvangen door Rozanne en haar man in Eindhoven en afgeproken elkaar vrijdag in Yerevan te ontmoeten. Bij het instappen ging het al fout. Josemiekes fiets was al netjes binnen, eerst nadat ik een aantal, waarschijnlijk een shopafspraak gemaakt hebbende, bovengemiddelde leeftijdbereikte vrouwen ervan diende te overtuigen dat de plaats waar zij zich wilde installeren, toch echt bij voorrang voor fietsen bedoeld was, sloten de deuren zich volautomatisch. Het indrukken van knoppen hielp niet zodat ik mij genoodzaakt zag de deuren met geweld open te schuigven, daar mijn geliefde en mijn fiets zich nog op het perron bevonden. De sluitdruk der deuren weerstaande met veel moeite beiden in de trein gehezen ontsnapten ons de nodige kracttermen. Even voor Den Bosch kwam de verantwoordelijke conductrice zich ruimschoots veontschuldigen. Ze had geen minuut eerder moeten komen. Nu aanvaarden we haar verhaal dat ze ons te laat gezien had en dat het voor de eerste keer in ruim 25 jaar was dat ze deze fout had begaan. Het overstappen ging verder van een leien dakje.

Ruim op tijd gearriveerd op Schiphol alwaar het even zoeken was naar de juiste incheckmethode. Je kunt tegenwoordig via een machine je e-ticket omzetten in een incheck. Onderwijl had ik al twee fietsdozen gekocht a x8020 per stuk en de verzekering gekregen dat deze dan tevens verzekerd waren. Mooi! Binnen mum van tijd de fietsen gedemonteerd en in de dozen geborgen. Op naar de incheckbalie. Daar krijgen we te horen dat Chech-Airlines, waarmee we via Praag vliegen, niet meer meedoen aan het beleid dat fietsen en hun bagage niet onder het overgewicht vallen. Dit betekent dat we in plaats van de te verwachten kosten van ongeveer x8050 per fiets nu het enorme bedrag van x80672 moeten betalen. Je voelt je compleet machteloos en kunt geen kant op. Dus iedereen die van plan is om de fiets mee te nemen op een vlucht van Chech-Airlines, wees gewaarschuwd. Eenmaal door de douane maar snel een slof Drum gekocht, taxfree en ouderwets 50 gram per pakje. Verzacht de pijn een beetje. Eenmaal in de lucht klinkt het gezaghebbende: This is your captain speaking. Holland one, Uruguay zero. Na een schijnbaar gebruikelijke vertraging van een uur vertrekt ons tweede vliegtuig vanuit Praag, jawel het hoofdkwartier van de luchtvaartboeven, naar onze eindbestemming. Yerevan. We hadden gehoord dat je de heilige berg Ararat prachtig vanuit uit het vliegtuig zou kunnen zien liggen. Helaas was het nog donker. Mijn lief beloofd dat we Armenie niet verlaten voor we de berg gezien hebben. Het is namelijk tot nu toe steeds te heiig. Bij het afhalen van de bagage blijken de fietsdozen aardig beschadigd, maar onze eerste zorg gaat uit naar het regelen van de visa. Dat gaat weer zeer eenvoudig, zeker voor Oosteuropese begrippen. Goed dat we niet geluisterd hebben naar de adviezen van de Armeense ambassade in Brussel. Anders waren we meer dan het dubbele kwijt geweest. Geld gewisseld en afgehaald door een aardige chauffeur van ons pension. Daar zijn we hartelijk ontvangen door Nelly Sedrosian en na een korte maaltijd bij een graad of veertig een hazeslaapje gedaan.

Dezelfde dag nog de stad in gegaan op zoek naar een pinautomaat en een boekhandel voor kaarten. Wel wennen in een vreemde stad maar met behulp van veel vriendelijke en behulpzame mensen is alles toch nog gelukt.x06Gisteren een eerste fietstocht gemaakt naar de kerkelijke hoofdstad van Armenie. Via zandwegen en een vuilnisbelt een binnendoorweg gevonden. Josemieke had slechts oog voor de erbarmelijke toestand van de wegen en de loslopende honden op de vuilnisbelt. Ik was alweer verrukt bij het zien van een Koningspage. Het laatste stuk ging prima via een brede vluchtstrook langs de snelweg. Terug was het klimmen in moordende hitte. Gezeten in de schaduw van een reusachtige boom werden we  plots door een oudere man geattendeerd op de eetbaarheid van haar vruchten, het bleek een Moerbeiboom.

Vandaag hebben we een afspraak gehad met Ruzanna, onze Armeense vriendin die zowat de halve stad blijkt te kennen. Even later waren we te gast bij de directeur van het conservatorium die bladmuziek voor Josemieke op gaat zoeken, daarna hebben we een ontmoeting gehad met de directeur van Moskva, een complex van bioscoop, hotel en jazz-club. Hij heeft ons beloofd wanneer Nederland de finale wint, we bij terugkomst in augustus gratis bier krijgen. Na het kopen van een Armeens mobieltje met simkaart en beltegoed hartelijk afscheid genomen van Ruzanna en haar succes gewenst bij haar juryschap tijdens een internationaal filmfestival en speciaal bij haar sollicitatie voor een zeer leuke functie.

Morgen gaan we echt fietsen en hopen dat het hogerop in het land koeler is. En dat de beschadiging aan mijn fiets – tijdens het transport is de beugel van mijn voortassen op twee plaatsen gescheurd – het toch zal houden. En natuurlijk dat mijn geliefde standhoudt in deze halfwoestijn.

Tot volgende week,

Gert

Daar gaat ie weer

Vorig jaar verhaalde ik jullie van de wederwaardigheden die de liefde van mijn leven en mijzelve mochten ondergaan in de laatste communistische staat van Europa x96 althans door minimaal twee landen als zodanig erkend x96 en het grootste land op dit continent. Nauwlettende lezertjes onder jullie hebben al lang begrepen dat hiermee Belarus en Rusland bedoeld worden.

Dit jaar nemen we jullie mee doorheen een ander bijzonder land; Armenixeb. Hoewel door strenge geografen meteen zal worden opgemerkt dat deze reis zich geheel buiten het Europese territorium zal afspelen, zijn er tal van argumenten te noemen om deze reis toch binnen de context van mijn onderzoek naar de haalbaarheid van de Europese eenwording te plaatsen. Het zou te vergaan deze argumenten nu reeds breedvoerig ten tonele te brengen daar het hoofddoel van dit artikel is jullie opmerkzaam te maken dat we vanaf heden weer wekelijks gewag maken van onze ervaringen en ontmoetingen in ook voor ons onbekend gebied.

De vorm

De vorig jaar voor het eerst beproefde formule van gelijktijdige, wederzijds ongecensureerde weerspiegelingen van de voorbije week door Josemieke en ik is door het uitblijven van gefundeerde kritiek, ongewijzigd gehandhaafd.

Voorbereiding

De voorbereiding is ditmaal nog gedegener ter hand genomen dan jullie en wij tot nu toe gewend waren; de onvoorziene omstandigheden waarvan wij kond doen zijn nog adequater voorbereid. Neemt niet weg dat de spanning al weer aardig begint op te lopen. Gaan de barstjes in onze relatie de ongetwijfeld meervuldige aanvallen weerstaan in zo een aardbevingsgevoelig gebied? Zijn de Armeense wegen befietsbaar? Zijn de cols en passen neembaar? Accepteren de lokale bewoners; Armenixebrs, beren, wolven, slangen, schorpioenen en andere autochtonen onze tijdelijke aanwezigheid?

Op deze en al uw andere prangende vragen pogen wij de komende vijf weken bevredigende antwoorden te geven.

Was vorig jaar het regelen van de visa voor Belarus en Rusland nog een fikse en prijzige klus, dit jaar wagen we, na bevestiging door meerdere bronnen, het erop om op de bonnefooi  naar de Armeense hoofdstad te vliegen in de veronderstelling dat we ons aldaar voor een luttel bedrag en in een mum van tijd kunnen voorzien van visa voor de duur van ons verblijf.

Overigens wijs ik jullie de mogelijkheid via deze weblog te reageren, extra vragen te stellen, gewenst en ongewenst advies te geven of gewoon uw onbegrip kenbaar te maken. Indien jullie al dan niet tijdelijk toevoegd willen worden aan onze mailinglijsten kun je dit ook kenbaar maken.

Met vriendelijke groet,

Gert

 Alweer een jaar voorbij!

Laatst las ik de reis-verslagen van 2009 nog eens door; lijkt een eeuwigheid geleden.

Wel bracht het de reislust terug en de zin in avontuur.

De voorbereidingen voor Armenixeb zijn in volle gang; fietsen in orde, paklijsten maken.

We vliegen op 6 juli via Praag naar Jerevan.

In Jerevan hebben we een overnachting geregeld voor de eerste 2 dagen bij een  pension .

We hebben ons de afgelopen maanden voorbereid door te lezen, op google earth te kijken naar de wegen en ik heb aan mijn conditie gewerkt in de sportschool.

We schaften woordenboeken Armeens aan; zonder fonetische vertaling naast de woorden zodat het een heel gezoek is om de uitspraak te ontcijferen aan de hand van een klein lijstje voorin. Door het zingen in de Armeense taal ben ik wel vertrouwd geraakt met de klank ervan.

We maakten een proeftocht in de Ardennen die zwaar was, maar heel leerzaam.

Bergop was af en toe zo pijnlijk dat ik grommende geluiden begon te maken [ Gert zegt dat de vrouwelijke tennissers dat ook doen bij hoge inspanning].

Bergaf is dat leed weer vergeten maar het brengt andere problemen; kou en beheersing van de fiets.

Ik weet nu min of meer hoe te schakelen en ook dat het nou eenmaal langzaam gaat bergop.

Vorig jaar fietsten we het laatste traject van Gertx92s Oost-Europa-reis; Door Belarus naar Rusland met als eindpunt St. Petersburg.

Afgesproken werd dat xedk nu mocht kiezen waarheen in 2010, en ik moest meteen denken aan Armenixeb . Mijn interesse is ontstaan via de muziek; ik ben groot liefhebber van de Armeense traditionele muziek en zong enige jaren terug het Oratorium van Avedissian in een Tilburgs Project-koor+orkest. Een prachtig emotioneel geladen stuk over de genocide van 1915.

Zaterdag-avond voor vertrek waren we te gast bij de familie van Ruzana Torosjan.

Ze is voorzitter van de Nederlands-Armeense interculturele stichting x93Duetx94. Gert ontmoette haar en haar man bij  het Oost-europa-centrum hier in Tilburg.

We werden geweldig gastvrij ontvangen met een Armeense maaltijd en aangezien Ruzanax92s echtgenoot Harutun Harutunjan muzikant is konden we nog samen wat Armeense muziek maken; ik zong Armeense muziek van Komitas [ik voer die muziek uit met mijn koor; Drage Volje] en hij speelde piano. Ontroerend hoe de liefde voor deze muziek ons nader tot elkaar bracht.

Verder kregen we heel veel tips, enthousiaste aanbevelingen van steden en natuurgebieden en schreven we ook al een hoop woorden op die ons zeker van pas zullen komen.

Dat we er willen fietsen en kamperen leek niemand zich goed te kunnen voorstellen en we werden gewaarschuwd voor slangen, beren, wolven en schorpioenen!

Als het lukt treffen we Ruzana nog ; ze komt een paar dagen na ons aan om als jury-lid te fungeren op een internationaal film-festival dat volgende week plaatsvind in Jerevan.